ระกูลซังคุกเข่าพรึ่บ คนด้านหลังก็คุกเข่าพร้อมกัน
ปีศาจหนังคนอารมณ์แปรปรวน พอเบื่อการเป็นผู้ดูแลแล้ว มีความเป็นไปได้สูงที่จะฆ่าคนตระกูลซังให้ตายหมด!
“หัวหน้าตระกูลซังพูดอะไรกัน ปราบปีศาจกำจัดมาร ปกป้องธรรมะ เป็นสิ่งที่ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าอย่างพวกเราควรทำอยู่แล้ว” ลู่หยางไม่เคยเจอสถานการณ์ใหญ่โตขนาดนี้ ตกใจรีบพาทุกคนลุกขึ้นทีละคน
“ขออภัยสองท่านเต๋าด้วย ปีศาจหนังคนปรากฏตัวไม่แน่นอน ร่องรอยไม่เที่ยงแท้ ข้าก็ไม่รู้ว่ามันมาจากที่ใด”
“นับแต่ปีศาจหนังคนปลอมตัวเป็นผู้ดูแลจาง ก็ไม่ยอมให้พวกเราออกจากตระกูลซัง หากมีคนมาเยือน ก็ไม่ให้พูดเรื่องของมัน หากมันรู้เข้าก็มีแต่ความตายรออยู่!”
พูดถึงตรงนี้ ข้างๆ ซังเหยียนก็แสดงสีหน้าละอาย นางเป็นคุณหนูอ่อนโยนของตระกูลใหญ่ ความเย็นชาในห้องหนังสือล้วนแสดงออกมาเพื่อให้ลู่หยางทั้งสองออกห่างจากอันตราย
ได้ยินหัวหน้าตระกูลซังพูดต่อ “น่าเสียดายที่ข้าหลบเร้นในชนบท ของมีค่าของผู้บำเพ็ญทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นทองเงินอัญมณีไปแล้ว ไม่มีประโยชน์กับสองท่าน ไม่ทราบว่าสองท่านต้องการสิ่งใด ข้าขายทรัพย์สินทั้งหมดก็ต้องทำให้ได้” หัวหน้าตระกูลซังไม่ได้พูดเล่น เขาอยากตอบแทนคุณที่ช่วยชีวิต
ทรัพย์สินทั้งหมดของเขาในสายตาศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าก็เหมือนเศษทองแดงเศษเหล็ก ไม่มีค่าอะไร
ลู่หยางกลับมีสิ่งที่ต้องการจริงๆ
“ข้าได้ยินว่าท่านเจอความอันตรายถึงชีวิตตอนขุดสุสาน ถึงขั้นต้องตัดสินใจวางม
