ศิษย์พี่ข้างๆ ลู่หยางก็สนใจภารกิจนี้ หัวเราะเบาๆ พูดว่า “ทุกครั้งที่เห็นภารกิจระยะยาวนี้ ข้าก็นึกถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของศิษย์พี่ใหญ่”
อีกคนก็พูดว่า “ตอนที่ความจริงเรื่องศิษย์พี่ใหญ่เขียนวิชาเองแล้วแอบอ้างว่าได้มาจากซากโบราณถูกเปิดโปงนั้น เกิดเรื่องใหญ่ไม่น้อย”
“ข้าได้ยินอาจารย์เล่าว่า ทางหลิงหนานมีซากโบราณแห่งหนึ่งชื่อถ้ำสวรรค์ซือสุ่ย สิ่งล้ำค่าที่สุดในถ้ำสวรรค์คือวิชาทะลวงมืดสู่สว่างที่เจ้าของถ้ำทิ้งไว้ก่อนตาย”
“ศิษย์พี่ใหญ่เคยโกหกว่าพบวิชาชื่อทำลายความวุ่นวายรุ่งอรุณในถ้ำสวรรค์ซือสุ่ย บำเพ็ญถึงขั้นสมบูรณ์สามารถทะลวงความมืดมน มองทะลุความจริงทั้งปวงในโลก”
“หลังจากคำโกหกของศิษย์พี่ใหญ่ถูกเปิดโปง ไม่นานก็มีคนบังเอิญบุกผ่านอันตรายนับไม่ถ้วน มาถึงส่วนลึกสุดของถ้ำสวรรค์ซือสุ่ย ได้วิชาทะลวงมืดสู่สว่างที่แท้จริง”
“ผลปรากฏว่าเมื่อสำนักเปรียบเทียบ พบว่าการบำเพ็ญวิชาที่แท้จริงยังสู้วิชาที่ศิษย์พี่ใหญ่เขียนไม่ได้ ผลสุดท้ายของการบำเพ็ญยิ่งแตกต่างราวฟ้ากับดิน ต่อมาพบวิชาในซากโบราณอีกหลายครั้ง หากมีชื่อเดียวกัน ล้วนไม่แข็งแกร่งเท่าวิชาที่ศิษย์พี่ใหญ่เขียน เมื่อผู้อาวุโสทราบเรื่องนี้ ก็เงียบกันไปหลายวัน”
ลู่หยาง “…”
ลู่หยางไม่เคยเห็นโซนอวี้จือในหอคัมภีร์ คงเป็นเพราะวิชาที่ศิษย์พี่ใหญ่เขียนทรงพลังเกินไป จึงเก็บไว้ที่ชั้นบนสุดของหอคัมภีร์ ไม่มีสิทธิ์พิเศษห้ามอ่านห้ามฝึก
หรือที่เรียกว่าต้องห้าม
