สาทสัมผัส ใช้ความรู้สึกที่หกที่ไม่รู้อยู่ตรงไหน ส่วนเส้นลมปราณ เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยจัดเรียง
ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าไม่จำเป็นต้องใช้ยาวิเศษนำลมปราณเข้าร่าง พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะหนึ่งในพัน หากต้องใช้ยาวิเศษช่วยจึงจะเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณได้ ก็สู้ลาออกจากสำนักเวิ่นเต๋าเสียดีกว่า
ลู่หยางเชื่อว่าตนเองคงไม่ต้องใช้ยาวิเศษ แต่ปัญหาคือเขาเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณได้อย่างไร?
“เช้าตรู่เมื่อสามวันก่อน” ศิษย์พี่ใหญ่บอกใบ้
ลู่หยางนึกถึงเช้าตรู่เมื่อสามวันก่อนขึ้นมาทันที
วันนั้นเขาตื่นแต่เช้า เผชิญหน้ากับแสงอรุณ หลับตา คิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะจับเต้าหู้ได้
ยิ่งคิดลึกซึ้ง ก็ค่อยๆ สูญเสียการรับรู้สิ่งรอบตัว ราวกับกลายเป็นไอบริสุทธิ์ล่องลอยอยู่ในท้องฟ้า จากนั้นจิตสำนึกจมดิ่ง กลับคืนสู่ร่างกาย ทั้งร่างโล่งโปร่ง ราวกับมีลมอุ่นๆ ไหลเวียนอยู่ในตันเถียน
และในครั้งนั้นเอง เขาจับเต้าหู้ได้สำเร็จ
เขาจำได้ว่าตอนฝึกจับเต้าหู้ ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้อยู่ที่นั่น ที่แท้นางคอยสังเกตเขาอยู่ในที่ที่เขาไม่รู้ตัว
“ดูเหมือนความรู้สึกนั้นคือการนำลมปราณเข้าร่าง” ลู่หยางพึมพำ จมดิ่งในห้วงความคิด
ความรู้สึกนั้นช่างวิเศษจริงๆ ราวกับลอยอยู่บนเมฆ ถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่น สบายจนไม่อยากลืมตา
โดยไม่รู้ตัว เขาก็ทำความปรารถนาเล็กๆ สำเร็จ นำลมปราณเข้าร่าง ก้าวเข้าสู่การเป็นผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณ
