าอดอาหารทุกวัน วัตถุดิบหายากที่ไม่รู้จักถูกทำเป็นอาหารเลิศรส ค่อยๆ ปรับปรุงร่างกายลู่หยางอย่างแนบเนียน
ลู่หยางยังยกแขนไม่ขึ้น ตลอดมื้อหุ่นกลคอยป้อน
หลังอาหาร อวี้จือยังต้มน้ำยาฝึกร่างกายหม้อใหญ่ ให้ลู่หยางแช่ตัว ลู่หยางได้กลิ่นยาอบอวลในอากาศ เกือบจะเซล้ม
“เอานี่ไป” อวี้จือส่งท่อไม้ไผ่กลวงให้ลู่หยาง
“นี่คืออะไร?”
“ตอนแช่ยาต้องแช่ทั้งตัว เวลาเจ้าอาบน้ำ หัวต้องโผล่พ้นน้ำแน่ๆ เดี๋ยวเจ้าคาบท่อไม้ไผ่ จุ่มหัวลงไป ใช้ท่อไม้ไผ่หายใจ”
ลู่หยางคิดว่าสมแล้วที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่ คิดละเอียดจริงๆ แม้จะทรมานเขา แต่ก็ทำเพื่อเขา
หลังอวี้จือจากไป ลู่หยางถอดผ้าจนเปลือย คาบท่อไม้ไผ่ กระโดดตูมลงถัง แล้วก็มีเสียงฆ่าหมูดังลั่น
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านใช้น้ำเดือดอาบหรือไง?!”
…
อวี้จือมาถึงลานเล็ก สายลมพัดผ่าน พัดกลิ่นยาที่ติดตัวนางออกไป นางเริ่มครุ่นคิดว่ายังมีอะไรที่ยังไม่ได้คิดถึง
นางเติบโตในถิ่นเซียน พบแต่ผู้บำเพ็ญ ต่อมาเข้าสำนักเวิ่นเต๋า ตั้งหน้าบำเพ็ญ แทบไม่ยุ่งกับโลกมนุษย์ จึงรู้เรื่องคนธรรมดาน้อยมาก
เพื่อสอนลู่หยาง นางจึงหาหนังสือที่เขียนถึงคนธรรมดามามากมาย ขณะที่ลู่หยางเรียนรู้ความรู้การบำเพ็ญ นางก็เรียนรู้เรื่องคนธรรมดา
แต่เห็นได้ชัดว่าในหนังสือที่เขียนถึงคนธรรมดาไม่ได้เขียนว่าน้ำอาบของคนธรรมดาควรมีอุณหภูมิเท่าไร
ได้ยินเสียงร้องแหบแห้งของลู่หยาง อวี้จือคิดครู่หนึ่ง ตอนนี้ไปลดอุณหภูมิน้ำก็สายไปแล้ว เช่นนั้น
