วงการบำเพ็ญมีคำกล่าวว่าตายเก้าครั้งแลกชีวิตหนึ่งครั้ง
มียาพวกนี้ ลู่หยางอยากตายก็ยาก
“ฝึกลมปราณต้องฝึกร่างกายก่อน แม้เจ้าไม่เคยสัมผัสการฝึกร่างกาย พวกเราก็เริ่มจากศูนย์”
อวี้จือวาดมือฉีกอากาศ หยิบโอ่งน้ำขนาดใหญ่สองใบออกมาจากมิติเก็บของ ฟังเสียงโอ่งกระทบพื้นทุ้มหนัก ในใจลู่หยางกระตุก มีลางสังหรณ์ไม่ดี
“ผู้ฝึกกระบี่ต้องมีจิตกระบี่และกำลังแขน ดังนั้นการฝึกร่างกายต้องเน้นฝึกกำลังแขนก่อน ข้าจะสาธิตให้ดูครั้งเดียว เจ้าดูให้ดี”
อวี้จือเหยียบขอบโอ่งทั้งสองข้าง ราวกับเดินบนพื้นราบ จากนั้นใช้มือข้างเดียวจับขอบโอ่งอีกใบ ยกขึ้นเบาๆ แล้วปล่อย ก่อนโอ่งจะตกถึงพื้น ก็เปลี่ยนมืออีกข้างจับขอบโอ่ง ทำซ้ำไปมา เคลื่อนไหวลื่นไหลดั่งสายน้ำ ทำให้คนดูเพลิดเพลิน
ถ้าไม่คิดถึงความรู้สึกของแขน วิธีนี้ก็ฝึกกำลังแขนได้จริงๆ
“ทำได้ขนาดนี้ก็พอ”
อวี้จือวางโอ่งลง พูดเรียบๆ
ลู่หยางกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น ไม่ต้องยกก็เห็นว่าโอ่งนี้สูงครึ่งตัวคน เอาเขาใส่ลงไปในโอ่ง กลบด้วยทรายก็ยังเหลือที่
โอ่งใหญ่ขนาดนี้ต้องเล่นให้หมุนติ้ว นี่มันจะเอาชีวิต
ลู่หยางก้าวใหญ่ๆ เข้าไป กลั้นหายใจ ใช้มือเดียวยกโอ่ง ทำท่าทางทั้งหมดในคราวเดียว
ยกไม่ขึ้น
เขาใช้สองมือออกแรง สุดกำลังที่มี โอ่งจึงขยับอย่างไม่เต็มใจ เป็นการบอกว่าลู่หยางพยายามแล้วจริงๆ
