ขวดกระเบื้องสีขาว ในขวดคงเป็นยาที่หลอมสำเร็จแล้ว
พื้นเต็มไปด้วยภาพร่างวิธีหลอมยากองๆ และหนูขาวในกรง คนที่ไม่คุ้นเคยกับที่นี่แทบหาที่วางเท้าไม่ได้
ในห้องมีเตียงเพียงหนึ่งหลัง คือเตียงที่ลู่หยางนอนอยู่
“ข้าชื่ออู๋หมิง ขอโทษด้วยนะศิษย์น้อง พี่กำลังหลอมยาอยู่แล้วเผลอคิดเรื่องอื่น เลยควบคุมไฟไม่ดี หลอมยากลายเป็นยาพิษไป”
“แต่เจ้าไม่ต้องกังวล แม้ข้าจะพลาดหลอมเป็นยาพิษบ่อย แต่ยังไม่เคยทำใครตายเลยสักครั้ง” อู๋หมิงภูมิใจ
…ท่านพูดแบบนี้ยิ่งทำให้ข้ากังวลนะ
ลู่หยางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ขยับก้น พิงมุมที่เตียงติดกับผนัง รู้สึกสบายขึ้น
ศีรษะลู่หยางคัน ลูบท้ายทอย เงียบไปครู่หนึ่งจึงถาม: “ในเมื่อข้าแค่สูดไอพิษ ทำไมท้ายทอยถึงพันผ้าพันแผลไว้?”
อู๋หมิงอธิบายอย่างเก้อเขิน: “ตอนข้าขนย้ายเจ้าเผลอคิดเรื่องอื่น ศีรษะเจ้าเลยไปกระแทกพื้น ไม่ต้องกังวลมาก แค่ยังมีลมหายใจ อยู่ที่เขาตานติ่งของพวกเรารักษาได้หมด!”
“ยาที่ข้ามีอยู่ฤทธิ์แรงเกินไป ไม่เหมาะกับเจ้า ดูนี่ ระหว่างที่เจ้าหมดสติ ข้าตั้งใจหลอมยาที่คนธรรมดาก็กินได้ให้เป็นพิเศษ” อู๋หมิงภูมิใจนำเสนอให้ลู่หยางลองสองเม็ด
ยามีสีเหลืองทอง มีวงแหวนสามวงซ้อนกันอยู่บนนั้น ลู่หยางรู้ว่านี่คือลายยา แสดงว่ายาที่หลอมได้มีคุณภาพเกือบสมบูรณ์แบบ
ลู่หยางก็ยังไม่กล้ากิน
เขาแค่มาขอยาอดอาหารที่เขาตานติ่ง ยังไม่ทันทำอะไร ก็นอนอยู่บนเตียงพร้อมผ้าพันแผลที่ศีรษะแล้ว
ถ้ากินอะไรเพิ่มอีก
