คนฝึกหลอมยาอดอาหารหลายคน ไม่ว่าจะเป็นใคร ความปลอดภัยก็สูงกว่าศิษย์พี่อู๋ทั้งนั้น
“ศิษย์น้อง ถ้าต้องการหลอมยาจำได้ว่าต้องหาข้านะ ไม่คิดเงิน” ตอนลู่หยางจากไป อู๋หมิงส่งด้วยความกระตือรือร้น
ลู่หยางเดินกะเผลกเร่งฝีเท้า
วันรุ่งขึ้น ผู้อาวุโสที่เจ็ดแห่งเขาตานติ่งรู้เรื่องชะตากรรมอันน่าเศร้าของลู่หยาง จึงส่งยาที่รักษาคนธรรมดาได้จริงๆ มาให้ พร้อมกับน้ำเต้ายาอดอาหารหนึ่งใบ
ลู่หยางหายดี
…
ในเดือนต่อมา ลู่หยางใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า วนเวียนอยู่ระหว่างหอคัมภีร์ เขาถ่ายทอด และถ้ำพัก ลู่หยางกระหายที่จะเรียนรู้ดูดซับความรู้การบำเพ็ญที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ราวกับผู้เดินทางในทะเลทรายที่เจอน้ำพุ หิวกระหายไม่ต่างจากคนอดอยาก
หนึ่งเดือนผ่านไป ทุกคนต่างสมหวังได้เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสแต่ละท่าน เมิ่งจิ่งโจวเป็นศิษย์ผู้อาวุโสที่สาม หม่านกู่เป็นศิษย์ผู้อาวุโสที่สี่ หลี่เห่าหรานที่มีรากฐานไฟเป็นศิษย์ผู้อาวุโสที่ห้า เถาเหยาเย่ที่มีร่างเซียนผีเสื้อเป็นศิษย์ผู้อาวุโสที่หก…
