บทที่ 5 ข้าว่าด่านที่สามทดสอบปัญญา
ทุกคนมาถึงภูเขาถามใจ ไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ มีเพียงหม่านกู่คนเดียวที่รู้สึกชัดเจนว่าพลังของตนลดลง ร่างกายทุกส่วนปรับตัวให้เข้ากับคนอื่น
สายเลือดชนเผ่าโบราณที่เดือดพล่านในร่างกายของเขาสงบลง ไม่อาจให้พลังไม่รู้จบแก่เขาอีกต่อไป
ทุกคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็หันไปมองหม่านกู่ผู้แข็งแรงที่สุด
“ข้าไปก่อน” หม่านกู่เห็นทุกคนมองมา ก็ไม่เกรงใจ ตัดสินใจเป็นคนแรกเลย
หนึ่งขั้น สองขั้น สามขั้น… สิบขั้น
สิบขั้นแรกหม่านกู่เดินได้อย่างสบาย จากขั้นที่สิบเอ็ดเป็นต้นไป แรงกดดันค่อยๆ ปรากฏ เขารู้สึกเหมือนกำลังแบกแผ่นหิน ยิ่งขึ้นสูง แผ่นหินก็ยิ่งหนัก
แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่รับได้
ปีนต่อไป
หม่านกู่หอบสองที ควบคุมลมหายใจ เดินไปที่ขั้นที่ยี่สิบ
หม่านกู่ขึ้นถึงขั้นที่ยี่สิบ ย่างก้าวยิ่งยากลำบาก ความเร็วในการก้าวขึ้นบันไดยิ่งช้าลง
ที่ขั้นที่ยี่สิบเก้า เหงื่อเริ่มซึมออกมาจากแผ่นหลังของหม่านกู่ ทำให้เสื้อผ้าเปียกชื้น เขาต้องหยุดฝีเท้า หอบหายใจ นั่งพักบนบันได
“แม้แต่นั่งก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดัน” หม่านกู่กัดฟัน พึมพำในใจ เหนื่อยจนไม่อยากพูด ตอนนี้เขาเพียงแค่เปลี่ยนจากยืนแบกแผ่นหินมาเป็นนั่งแบกแผ่นหิน พลังฟื้นฟูช้ามาก
ทุกคนเห็นหม่านกู่เดินยากลำบากขนาดนี้ ก็รู้ว่าภูเขานี้ปีนไม่ง่าย ใจหายวาบ
มีคนพูดเสียงทุ้ม “ข้าเคยได้ยินผู้อาวุโสในตระกูลพูดถึงสถานที่คล้ายๆ กันนี้ ภูเขาถามใจสามารถทดสอ
