ตะปูก็ตอกแผ่นไม้หนาขนาดนี้ไม่ได้”
“เคยได้ยินเรื่องโครงสร้างเดือยไม้ไหม?”
“ไม่เคย”
ลู่หยางถอนหายใจ รับกริชมาแกะส่วนที่จะต่อกันให้เป็นโครงสร้างเดือยไม้ พลางอธิบายภูมิปัญญาของชาวบ้านให้เมิ่งจิ่งโจวฟัง
“ส่วนที่ยื่นออกมานี้เรียกว่าเดือย ส่วนที่เว้าเข้าไปนี้เรียกว่ารู ประกอบกันเรียกว่าโครงสร้างเดือยไม้ จุดเด่นที่สุดของโครงสร้างเดือยไม้คือไม่ต้องใช้ตะปูก็แข็งแรงผิดปกติ”
เมิ่งจิ่งโจวฟังอย่างตั้งใจ ตระกูลเมิ่งสร้างอาวุธโดยใช้พลังวิเศษ เป็นศิลปะการหลอมอาวุธ ไม่ต้องใช้โครงสร้างเดือยไม้
บนบันได ทุกคนเหงื่อท่วมตัวราวกับฝนตก เหนื่อยจนหอบแฮ่กๆ เพียงเพื่อจะขึ้นไปให้ถึงขั้นที่ห้าสิบ เป็นคนแรกที่ผ่านด่าน
บางทีคนแรกที่ผ่านด่านอาจได้รับความชื่นชมจากสำนักเวิ่นเต๋า นำไปสู่การบ่มเพาะเป็นพิเศษ
ทุกคนเข้าใจแล้วว่าทำไมไม่มีการจำกัดเวลา การปีนเขาสิ้นเปลืองพลังมาก หากอยู่นานไป หิวจนยืนไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปีนเขา
สองคนที่อยู่ใต้บันไดก็เหงื่อท่วมตัวราวกับฝนตก เหนื่อยจนหอบแฮ่กๆ เสียเรี่ยวแรงไปครึ่งวัน ตัดต้นไม้จนล้มเป็นแนว ลองผิดลองถูกหลายครั้ง ในที่สุดก็ทำบันไดเสร็จ
บันไดมีรูปทรงประหลาด บนบางล่างหนา ปลายงอ จะเรียกว่าบันไดก็ไม่เชิง ดูเหมือนเลขเจ็ดขนาดมหึมามากกว่า
รอบๆ เป็นพื้นที่โล่งเตียน เหมือนถูกหมูปีศาจยักษ์กัดกินไปหนึ่งคำ
มีศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าแอบช้ายตามองไต้ปู้ฟาน พวกเขาจำได้ว่าศิษย์พี่ไต้ชอบอวดภูเขาถาม
