ปรากฏตัวอีกครั้ง ถามลู่หยางอย่างอ่อนโยน “คนหนุ่ม ข้าคือวิญญาณแม่น้ำ เมื่อครู่เจ้าทำตกคือขวานเก่านี้ หรือว่าขวานวิเศษผ่าภูเขา หรือว่าขวานเซียนผ่าฟ้า?”
ลู่หยางนั่งยองๆ สายตากวาดมองขวานทั้งสามเล่ม เงยหน้ามองวิญญาณแม่น้ำเหมือนมองคนปัญญาอ่อน สายตาเต็มไปด้วยความสงสาร “สองในสามเล่มเป็นของท่าน ท่านไม่รู้หรือว่าเล่มไหนเป็นของท่าน กลับมาถามข้า?”
รอยยิ้มของวิญญาณแม่น้ำแข็งค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่พูดตามลู่หยาง “ข้าจำไม่ได้จริงๆ ว่าขวานสองเล่มไหนเป็นของข้า”
ลู่หยางมองวิญญาณแม่น้ำอย่างระแวง “ถ้าข้าเลือกขวานสักเล่ม ท่านอย่าได้จู่ๆ ฟื้นความจำขึ้นมาว่านึกออกแล้วว่าขวานสองเล่มไหนเป็นของท่านนะ”
“ไม่มีทาง” วิญญาณแม่น้ำสาบาน
“ขอดูขวานทั้งสามเล่มหน่อย”
วิญญาณแม่น้ำส่งขวานทั้งสามเล่มให้ลู่หยาง
ลู่หยางหมุนตัวโยนขวานทั้งหมดลงแม่น้ำ “ท่านถามคำถามเมื่อครู่อีกทีได้ไหม?”
วิญญาณแม่น้ำตอบโดยอัตโนมัติ “เมื่อครู่เจ้าทำตกคือขวานเก่า หรือขวานวิเศษผ่าภูเขา หรือขวานเซียนผ่าฟ้า?”
ลู่หยางยิ้มกว้าง “ตกทั้งหมดนั่นแหละ”
วิญญาณแม่น้ำ “…”
วิญญาณแม่น้ำกัดฟันพูด “ช่างเป็นคนหนุ่มที่ซื่อสัตย์ งั้นขวานทั้งสามเล่มนี้ก็ให้เจ้าหมด”
