เมื่อเห็นมู่เป่ยเฉินวิ่งหนีไปเร็วยิ่งกว่ากระต่าย เย่หนานก็ได้แต่พูดไม่ออก
แต่เย่หนานก็ไม่ได้ใส่ใจ ล้มตัวลงนอนอืดบนเก้าอี้โยกต่อไป
หลังจากมู่เป่ยเฉินจากไปได้ไม่นาน อวี้เซียวจื่อก็มาถึงยอดเขาหนาน
เห็นอวี้เซียวจื่อมา เย่หนานก็ยังคงรักษามารยาท ให้กู้เฉินยกเก้าอี้มาให้อวี้เซียวจื่อนั่ง
ส่วนอวี้เซียนนั้น ปิดด่านเพื่อทะลวงเข้าสู่ ขั้นกายาคงกระพัน อยู่
วันนี้ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงนี่ได้ เย่หนานถามอวี้เซียวจื่อ
ท่านผู้อาวุโส ช่วงนี้ในเมืองอวิ๋นดูเหมือนจะมีผู้ฝึกตนเข้ามามากมาย แถมบางคนระดับพลังสูงจนข้าดูไม่ออก ข้า… ข้ากังวลมากขอรับ. อวี้เซียวจื่อระบายความในใจ
ไม่ต้องห่วงหรอก อีกเดี๋ยวพวกเขาก็ไปกันแล้ว เย่หนานพูดอย่างมีเลศนัย
ได้ยินดังนั้น อวี้เซียวจื่อตาเป็นประกาย หรือว่า… ท่านผู้อาวุโสรู้อะไรมา
อืม ข้าฟังจากศิษย์ข้ามาว่า แถวนี้จะมีสุสานของผู้ยิ่งใหญ่เปิดออก ผู้ฝึกตนต่างถิ่นเลยแห่กันมา เย่หนานเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง
ได้ยินดังนั้น อวี้เซียวจื่อหรี่ตาลง
เขานึกไม่ถึงว่า ในดินแดนรกร้างห่างไกลแบบนี้ จะมีเรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้น
ท่านผู้อาวุโส ต้องการให้ข้าเตรียมตัวล่วงหน้าไหมขอรับ อวี้เซียวจื่อถามอย่างกระตือร
