กำแพงสูงให้พวกเรามีที่นอน?”
“ตอนนี้เมืองใหม่มีภัย พวกคุณไม่ช่วยก็ช่าง ยังจะมาพูดจาเหลวไหลที่นี่อีก จิตสำนึกของพวกคุณถูกหมากินไปแล้วเหรอ?”
คำพูดของผู้หญิงคนนั้นทำให้ฝูงชนที่วุ่นวายเงียบลงไปชั่วขณะ หลายคนก้มหน้าลง
พวกเขาล้วนเป็นคนที่ได้รับความเมตตาจากเมืองใหม่ ที่นี่ อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ใช้ชีวิตเหมือนคน
ชายร่างสูงผอมคนนั้นเห็นดังนั้น ก็ชี้ไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วหัวเราะเยาะ
“พูดได้ดี! นั่นเป็นเพราะก่อนหน้านี้พวกเรายังมีประโยชน์!”
“ตอนนี้ซอมบี้แสนตัวประชิดเมือง พวกเราก็คือภาระ! คุณบอกผมสิ หลินโม่ไปไหนแล้ว? เขาหายไปเกือบสามชั่วโมงแล้ว! คนที่ห้องบัญชาการเห็นเขาจากไปแล้ว ก็ไม่กลับมาอีกเลย!”
“ถ้าเขาอยู่ ทำไมไม่ออกมาปลอบขวัญกำลังใจ? เขาหนีไปแล้ว!”
“ไอ้แซ่หลินมีเสบียงในมือเยอะขนาดนั้น มีทางถอยเยอะแยะ หนีไปไหนก็เป็นใหญ่เป็นโตได้? พวกเราจะเป็นยังไง เขาจะสนเหรอ?”
คำพูดนี้ยิ่งทำร้ายจิตใจ
ใช่แล้ว คุณหลินไปไหน?
คำถามนี้เหมือนไวรัส แทรกซึมเข้าไปในหัวของทุกคนในทันที
คนที่เมื่อสักครู่ยังคงยืนอยู่ข้างผู้หญิงคนนั้น ก็เริ่มลังเล
บรรยากาศในที่หลบภัยยิ่งประหลาดขึ้น ความสงสัยและความสิ้นหวังเข้าครอบงำความโกรธ
ชายร่างสูงผอมเห็นว่าได้ที่แล้ว ก็ชูแขนตะโกน
“พี่น้อง พวกเราจะนั่งรอความตายไม่ได้! ห้องบัญชาการต้องมีช่องทางลับอื่นอีก พวกเราบุกออกไป ยึดช่องทาง หนีเอาชีวิตรอดเอง!”
“บุก!”
อารมณ์ของฝูงชนถูกจุดติดโดยสิ้นเ
