้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและไนโตรเซลลูโลสที่เป็นเอกลักษณ์
หลินโม่เดินเข้าไป
ข้างหลังเขา ประตูโลหะผสมค่อยๆ ปิดลง ส่งเสียง “โครม” ดังสนั่น ตัดขาดภายในกับภายนอก
นอกประตู หวังเจี้ยนจวินมองดูนาฬิกา แล้วพูดกับทหารสื่อสารข้างๆ “เชื่อมต่อสายตรงของนายพลจ้าว”
ไม่นาน เสียงของจ้าวเจิ้นกั๋วก็ดังมาจากเครื่องสื่อสารที่เข้ารหัส “เสี่ยวหวัง สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
“รายงานนายพล คุณหลินเข้าไปในโกดัง C-7 แล้ว พวกเรากำลังรออยู่ข้างนอก” หวังเจี้ยนจวินรายงานตามจริง
“เขาเอาเครื่องมืออะไรไปไหม? มีทีมงานมารับของหรือเปล่า?”
“ไม่มี เขาเข้าไปคนเดียว”
จ้าวเจิ้นกั๋วที่อยู่ปลายสายเงียบไป เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่เข้าใจว่าหลินโม่ตกลงต้องการจะทำอะไร
หนึ่งนาที
สองนาที
สามนาที
หวังเจี้ยนจวินมองดูนาฬิกา ผ่านไปสามนาที ข้างในไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
ในขณะที่เขาคิดว่าหลินโม่จะทำการตรวจสอบเป็นเวลานาน ประตูโลหะผสมตรงหน้าเขาก็มีเสียงเครื่องจักรทำงานที่หนักหน่วงดังขึ้นอีกครั้ง
ประตูค่อยๆ เลื่อนออก
หลินโม่ออกมาจากข้างใน สีหน้าสงบนิ่ง สองมือว่างเปล่า
หวังเจี้ยนจวินอึ้งไป “คุณหลิน? คุณ… ตรวจสอบเสร็จแล้วเหรอครับ?”
“อืม” หลินโม่พยักหน้า “ของไม่มีปัญหา ส่งผมกลับเถอะ”
พูดจบ เขาไม่มองโกดังข้างหลังแม้แต่แวบเดียว ตรงไปยังทิศทางของเฮลิคอปเตอร์
หวังเจี้ยนจวินและทหารหลายคนยืนอยู่ที่เดิม มองหน้ากันไปมา บนหน้าผากของทุกคนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามขน