พวกแกคือตาของเมืองใหม่ ทีมคมมีดราตรีจะส่งหน่วยรบไปคุ้มกันความปลอดภัยของพวกแก”
“คนที่เหลือฝึกซ้อมการควบคุมส่วนบุคคลต่อไป” เย่อิงหันไปหาอีกสิบสามคน “โรงงานสรรพาวุธกำลังเร่งผลิตอาวุธระเบิด จะติดตั้งบนโดรนเพื่อทำการโจมตี พวกแกต้องเชี่ยวชาญในเวลาที่สั้นที่สุด ไม่ต้องการให้พวกแกบินได้ดีแค่ไหน ขอแค่บินเข้าไปในกองซอมบี้ได้”
พูดจบ เธอมองกลับไปที่หลี่เหว่ยห้าคน
“มีปัญหาไหม?”
หลี่เหว่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ ความกดดันมหาศาลทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว แต่ความรู้สึกรับผิดชอบที่ไม่เคยมีมาก่อน ก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
เขาไม่ใช่ขยะที่แบกอิฐได้อย่างเดียวอีกต่อไป เขามีความสามารถที่จะทำอะไรบางอย่างเพื่อเมืองที่ปกป้องทุกคนแห่งนี้ได้
“ไม่มีปัญหาครับ!” เขาตอบเสียงดัง
“ดีมาก” เย่อิงพยักหน้า “หลี่เหว่ย คุณเป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่หนึ่งชั่วคราว”
เธอชี้ไปที่กล่องยุทโธปกรณ์ที่มุมกำแพง
“โดรนลาดตระเวนคนละสองลำ แบตเตอรี่สำรองสี่ก้อน จอแสดงผลส่วนบุคคลความละเอียดสูงหนึ่งชุด อุปกรณ์สื่อสารหนึ่งชุด สิบนาทีต่อมา รวมพลที่ประตูตะวันตก”
เย่อิงหันหลัง พูดอะไรบางอย่างเสียงเบาใส่เครื่องสื่อสาร
หลี่เหว่ยนำอีกสี่คน เดินไปยังกล่องยุทโธปกรณ์อย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มที่เล่นโดรน FPV ชื่อโจวอี้ เขาพลางเก็บโดรนและอุปกรณ์เสริมใส่กระเป๋ายุทธวิธี พลางพูดเสียงเบากับหลี่เหว่ย “พี่เหว่ย เอาจริงเหรอ? ผมบินได้แค่โดรน FPV แต่ไม่เคยสู้กับซอมบี้นะ
