ทคโนโลยี
ชายสองคนที่สวมชุดสูทสีดำ ยืนเฝ้าอยู่ข้างกล่องโลหะที่ปิดสนิทหลายกล่อง
เมื่อเห็นหลินโม่มา หนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามา ตรวจสอบข้อมูลประจำตัวของเขาเสร็จ ก็หลีกทางให้โดยไม่พูดอะไร
หลินโม่เปิดกล่องหนึ่งออกมา
ข้างในไม่มีบรรจุภัณฑ์ที่หรูหรา มีเพียงโฟมกันไฟฟ้าสถิตที่เรียบง่าย
ชิปขนาดเท่าเล็บมือ ส่องประกายสีน้ำเงินเข้ม เรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่ในร่อง
หลินโม่ปิดกล่อง ไม่พูดอะไรอีก นำกล่องโลหะไปไว้ในรถ แล้วก็ขับรถจากไปอย่างไม่สนใจอะไร
…
“ข้ามมิติ”
แสงและเงาเปลี่ยนไป ความวุ่นวายของเมืองสมัยใหม่ถูกปิดกั้นไว้ข้างนอก
หลินโม่กลับมายังโลกดินแดนรกร้างอีกครั้ง อากาศที่คุ้นเคยของเมืองใหม่ ที่ผสมด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่นละออง โชยเข้าจมูก
ไม่ได้พักผ่อน หลินโม่ตรงไปยังสถาบันวิทยาศาสตร์ชั่วคราวทันที
“คุณหลิน ท่านมาแล้ว!” จางหย่วนและจ้าวลี่วิ่งเข้ามาต้อนรับแทบจะทันที
ข้างหลังพวกเขา ยังมีบุคลากรทางเทคนิคอีกสิบกว่าคนที่เพิ่งจะกินอิ่ม สภาพจิตใจดูใหม่เอี่ยม
“ทุกคนมานี่” หลินโม่เรียกหนึ่งคำ แล้วหยิบกล่องโลหะหลายกล่องออกมาจากคลังมิติ
สายตาของทุกคนจับจ้องไป
“คุณหลิน นี่คืออะไรครับ?” จ้าวลี่ถามอย่างสงสัย
“ของที่พวกคุณต้องการ”
หลินโม่พูดจบ ก็เดินเข้าไป เปิดกล่องหนึ่งด้วยตัวเอง
เมื่อชิปที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ส่องประกายสีน้ำเงินเข้ม ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟของห้องทดลอง
ทั้งห้องทดลอง ก็เงียบกริบ
บุคลากรทาง
