งจำแผนการที่สองที่หลินโม่พูดถึงได้
เขาเปิดโฟลเดอร์อีกอันบนโปรเจกเตอร์ที่ถูกละเลยไปชั่วคราว ชื่อไฟล์เรียบง่ายมาก—”ยาเป้าหมายโมเลกุลเล็ก SX-01″
“ท่านเฉิน” เสียงของโจวไห่ไม่ดัง แต่ในห้องประชุมที่จอแจกลับชัดเจน
ชายชราผมขาว สวมแว่นตากรอบทอง ที่กำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนคนหนึ่งได้ยินเสียงก็หันกลับมา
เขาคือเฉินฉี่หมิง ที่ปรึกษาหลักของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาแห่งชาติ ผู้มีอำนาจด้านการวิจัยยาโมเลกุลเล็กของประเทศ
“ผู้อำนวยการโจว มีอะไรเหรอครับ?”
“คุณมาดูนี่สิ” โจวไห่ชี้ไปที่ไฟล์บนโปรเจกเตอร์
เฉินฉี่หมิงเดินเข้ามา ขยับแว่น สายตาจับจ้องไปที่โครงสร้างโมเลกุลที่แสดงบนหน้าจอ
เพียงแวบเดียว สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เสียงพูดคุยเรื่องแม่เหล็กขั้วเดียว, ความแม่นยำระดับพิโกเมตรในห้องประชุม ราวกับห่างไกลจากเขาไปในทันที
ในโลกของเขา เหลือเพียงโครงสร้างโมเลกุลที่ประกอบด้วยคาร์บอน, ไฮโดรเจน, ออกซิเจน, ไนโตรเจน ที่เรียบง่ายถึงขีดสุด แต่ก็แม่นยำอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
“นี่… นี่คือ…” นิ้วของเฉินฉี่หมิงชี้ไปในอากาศ เคลื่อนที่ไปตามทิศทางของพันธะโมเลกุล ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังคำนวณอะไรบางอย่างในใจ
ผู้เชี่ยวชาญด้านเภสัชวิทยาอีกสองสามคนก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่นี่ พากันกรูกันเข้ามา
“เหล่าเฉิน เป็นอะไรไป?”
“โครงสร้างโมเลกุลเล็กธรรมดาๆ มีอะไรน่าตกใจ”
เฉินฉี่หมิงไม่สนใจพวกเขา เขาหันกลับมาทันที ตะโกน