อมูลทางเทคนิคก่อนเกิดภัยพิบัติมาได้บางส่วน, เกี่ยวกับยาพันธุกรรม, พุ่งเป้าไปที่โรคเลือดชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ‘มัลติเพิลมัยอีโลมา'”
หลินโม่นำการบำบัดด้วย CAR-T ของไฟเซอร์ยีน, เล่าซ้ำด้วยภาษาที่กระชับที่สุด
รวมถึงหลักการทางเทคโนโลยี, จุดเป้าหมายการรักษา, และปัญหาคอขวดที่สำคัญที่สุด—ผลข้างเคียง (off-target effect)
“ข้อมูลผมส่งให้คุณผ่านดาต้าลิงก์ที่เข้ารหัสแล้ว” หลินโม่เสริม “คุณดูหน่อย, ประภาคารมีการวิจัยที่เกี่ยวข้องไหม, หรือจะพูดว่า, สามารถแก้ปัญหาผลข้างเคียงนี้ได้ไหม”
หลินโม่พูดจบ, ปลายสายก็เงียบไปชั่วขณะ
หลินโม่ไม่รีบร้อน, เขาหยิบถ้วยขึ้นมา, ดื่มชาที่เย็นแล้วไปหนึ่งอึก, รออย่างเงียบๆ
เขาเชื่อว่า, กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ในประภาคารที่พัฒนาเทคโนโลยีไปอีกมิติหนึ่ง, จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง
“คุณหลิน”
ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที, เสียงของปราชญ์ถึงได้ดังขึ้นอีกครั้ง, น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาด
“การบำบัดที่คุณพูดถึง… ขอประทานโทษที่ต้องพูดตรงๆ, นี่เป็นแนวทางเทคโนโลยีที่ถูกคัดออกไปแล้วก่อนเกิดภัยพิบัติ”
นิ้วของหลินโม่ที่จับถ้วยชาอยู่, หดเกร็งเล็กน้อยอย่างไม่ทันสังเกต
มาแล้ว
เขาต้องการประโยคนี้แหละ
“คัดออกไปแล้ว?” หลินโม่แสร้งทำเป็นสงสัย
“ใช่” เสียงของปราชญ์เจือไปด้วยความมั่นใจของนักวิชาการ “แผนการที่ดัดแปลงเซลล์ภูมิคุ้มกันนอกร่างกายแล้วค่อยฉีดกลับเข้าไปนี้, กระบวนการยุ่งยาก, ต้นทุนสูง
