บทที่ 164 – กลับสู่เมือง, ตั้งบริษัทโดรน
“คิกๆๆ…” ในเครื่องสื่อสารมีเสียงหัวเราะเบาๆ ของราชินีผึ้งดังขึ้น “คุณหลินทำอะไร ก็ยุติธรรมดี”
เสียงหัวเราะของเธอหยุดลง น้ำเสียงก็จริงจังขึ้น
“ฉันอยากรู้มาก คุณหลินอยู่ๆ ก็ต้องการวิศวกรซอฟต์แวร์เยอะขนาดนี้ จะทำโครงการใหญ่อะไรเหรอคะ?”
ราชาหินสนใจเรื่องเสบียงอาหาร ส่วนราชินีผึ้ง กลับสนใจแรงจูงใจของหลินโม่
“ให้พวกเขามาที่เมืองใหม่ ทำอะไรที่สามารถแสดงความสามารถได้” คำตอบของหลินโม่คลุมเครือ
ปลายสายราชินีผึ้งเงียบไปสองสามวินาที
“ตกลงค่ะ” เธอตอบอย่างเด็ดขาด “แต่ว่าคุณหลิน คนที่ฉันส่งไป คุณต้องรับประกันความปลอดภัยของพวกเขานะคะ”
“ที่เมืองใหม่ ขอแค่ปฏิบัติตามกฎ ก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรพวกเขาได้”
“มีคำพูดนี้ของคุณหลิน ฉันก็วางใจแล้วค่ะ” ราชินีผึ้งพูดจบ ก็วางสาย
ในร้านสะดวกซื้อ กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
หลินโม่วางเครื่องสื่อสารลง หยิบถ้วยชาขึ้นมา เป่าเบาๆ
จางหย่วนและจ้าวลี่ยืนอยู่ที่เดิม รู้สึกว่าสมองของตัวเองขาดออกซิเจนเล็กน้อย
เมื่อสักครู่ยังคงกลุ้มใจเรื่องปัญหาบุคลากรที่พวกเขาคิดว่าไม่มีทางแก้ไขได้ ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีนี้ ก็ถูกหลินโม่แก้ไขอย่างสมบูรณ์ด้วยการโทรศัพท์สามครั้ง
“นี่ก็ได้คนแล้วเหรอครับ?” เสียงของจ้าวลี่สั่นเทา เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่
จางหย่วนขยับแว่น ใต้เลนส์แววตาดูซับซ้อน
เขาคิดว่า ต่อให้คุณหลินออกหน้า ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
ไม่คิด
