วยชาลง ในที่สุดก็เอ่ยปาก
“ใช่!” ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
“เรื่องนี้ผมจัดการเอง”
คำตอบของหลินโม่ เบาหวิว
จางหย่วนและจ้าวลี่ต่างก็อึ้งไป
จัดการเหรอ? จัดการยังไง? หรือว่าคุณหลินจะสามารถเสกทีมโปรแกรมเมอร์ขึ้นมาได้จากความว่างเปล่า?
“เมืองใหม่ขาดคน” หลินโม่เอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “แต่ดินแดนรกร้างไม่ขาด”
สายตาของเขาเหมือนจะทะลุกำแพงร้านสะดวกซื้อ มองไปยังสถานที่ที่ห่างไกล
“ประภาคาร, ผาหิน, รังผึ้ง”
หลินโม่เอ่ยชื่อสามชื่อออกมา
“สามขั้วอำนาจนี้ก็เหมือนกับฟางโจว แน่นอนว่าต้องมีปัญญาชนที่ใช้ประโยชน์ได้ไม่มากอยู่ไม่น้อย ในจำนวนนั้นคาดว่าน่าจะมีวิศวกรซอฟต์แวร์อยู่”
“คนเหล่านี้อยู่ในพื้นที่ของพวกเขา ยากที่จะแสดงความสามารถได้”
ลมหายใจของจางหย่วนและจ้าวลี่ หยุดชะงักในขณะนี้
พวกเขาคาดเดาความคิดของหลินโม่ได้ลางๆ
“แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาขึ้นราอยู่ในมุม ก็ให้พวกเขามาที่เมืองใหม่ ทำอะไรที่มีความหมายจริงๆ ดีกว่า”
เสียงของหลินโม่เรียบง่าย แต่เจือไปด้วยความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“แต่… พวกเขาจะปล่อยคนเหรอครับ?”
จ้าวลี่ถามเสียงเบาๆ
หลินโม่มองเขาหนึ่งแวบ
“พวกเขาจะปล่อย”
