”
“ถึงตอนนั้น ความเคลื่อนไหวใดๆ ก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาพวกเราไปได้! ทหารลาดตระเวนของหน่วยองครักษ์ก็ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเข้าไปในซากปรักหักพังเพื่อปฏิบัติภารกิจอีกต่อไป!”
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ความสนใจของหลินโม่ก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยสิ้นเชิง
แผนการนี้ ดึงดูดใจจริงๆ
การย้ายความเสี่ยงในการลาดตระเวนจากคนไปสู่เครื่องจักร นี่คือสิ่งที่หลินโม่ต้องการทำมาโดยตลอด
ในโลกวันสิ้นโลก ประชากรคือทรัพยากร
แนวคิดของหลินโม่คือ เรื่องที่สามารถแก้ไขได้ด้วยของสิ้นเปลือง ก็อย่าเอาชีวิตคนไปแลก
เขาพึ่งพาทั้งโลกปัจจุบัน ไม่ต้องพูดถึงเมืองใหม่เมืองเดียว ต่อให้เป็นสิบเมืองร้อยเมือง ก็สามารถเลี้ยงดูได้อย่างสบายๆ
“ต้องการอะไร?” หลินโม่ถามตรงๆ
ปลายสาย ความตื่นเต้นของศาสตราจารย์เฉินจิ่งเย็นลงไม่น้อย เสียงก็เบาลง
“ขาดของเยอะมาก ที่สำคัญที่สุดคือชิปหลักสองชนิด”
“ชนิดหนึ่งคือโปรเซสเซอร์ประสิทธิภาพสูงที่ใช้ในการประมวลผลภาพและคำนวณ AI อีกชนิดคือชิปขยายสัญญาณที่ใช้ในการสื่อสาร”
“ของสองอย่างนี้ ก่อนเกิดภัยพิบัติถึงจะแพง แต่ก็พอจะหาซื้อได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้ คุณหลินก็รู้ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีทางแก้”
น้ำเสียงของศาสตราจารย์เฉินจิ่งเต็มไปด้วยความจนใจ
แม่ครัวที่เก่งแค่ไหนก็ทำอาหารโดยไม่มีข้าวไม่ได้
แบบแปลนวาดได้ดีแค่ไหน ไม่มีฮาร์ดแวร์สนับสนุน ทุกอย่างก็เป็นแค่ความฝัน
หลินโม่ฟังจบ ใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ
ชิปเหรอ?
สำห
