บทที่ 159 – ปราชญ์ส่งสาร, ประภาคารก็อยากจะรวมเข้ากับเมืองใหม่!
ทหารนำแบบแปลนพื้นของอพาร์ตเมนต์มา มีทั้งหมดสามแบบ แต่ละแบบระบุขนาดและผังห้องโดยละเอียด
ศาสตราจารย์เฉินจิ่งและกลุ่มบุคลากรทางเทคนิค เหมือนกำลังศึกษาเอกสารลับสุดยอด ล้อมรอบแบบแปลนจนแน่นขนัด
“การออกแบบห้องทำงานนี้ดี แสงสว่างเพียงพอ ต่อไปทำงานที่บ้านได้แล้ว”
“ห้องน้ำถึงกับแยกส่วนแห้งส่วนเปียก! ก่อนเกิดภัยพิบัติบ้านฉันยังไม่มีแบบนี้เลย!”
“พวกคุณดูสิ ระเบียงยังเผื่อท่อน้ำบนล่างไว้ นี่คือให้พวกเราปลูกดอกไม้ต้นไม้เองเหรอ?”
เสียงพูดคุยดังขึ้นสลับกันไปมา ทุกคนมีใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยแสงแห่งความหวัง
กัปตันและไป๋ลู่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้เข้าไปรบกวนพวกเขา
“พวกเราก็ควรจะกลับแล้ว” กัปตันละสายตา แล้วพูดกับหลินโม่
ที่ฐานที่มั่นฟางโจว ยังมีคนอีกหลายร้อยคนและเรื่องราวอีกมากมายรอให้เธอไปจัดการ
โดยเฉพาะแผนการฝึกอบรมใหม่ที่หลินโม่เสนอ จะต้องรีบดำเนินการโดยเร็วที่สุด
“ฉันจะให้เถี่ยซานนำสองหน่วยไปส่งพวกคุณ” หลินโม่พยักหน้า “แล้วก็ เสบียงชุดนี้พวกคุณนำกลับไปด้วย”
ที่ลานว่างข้างๆ บนรถบรรทุกที่กัปตันใช้ย้ายพลเรือนมา ได้ถูกกองเต็มไปด้วยเสบียงแล้ว
ข้าวสาร, แป้ง, ของกระป๋องที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ กระสุนและระเบิดมือยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ถึงกับมีเครื่องปั่นไฟและรถบรรทุกน้ำมันอีกหนึ่งคัน
กัปตันมองดูเสบียงสองสามคันนั้น ริมฝีปากขยับ สุดท้ายก็พูดออกมาเพียงสองคำ