แสไฟฟ้าซ่าๆ เสียงที่แก่ชราและสงบนิ่งของปราชญ์ก็ดังขึ้น
“คุณหลิน ผมปราชญ์”
“มีเรื่องอะไร?” คำตอบของหลินโม่กระชับมาก
ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที
“คุณหลิน ผมได้ยินข่าวเรื่องหนึ่ง” น้ำเสียงของปราชญ์ค่อนข้างซับซ้อน “เกี่ยวกับวิธีที่คุณจัดหาที่พักให้บุคลากรทางเทคนิคของฟางโจว”
หลินโม่ไม่ได้แปลกใจ
เมืองใหม่ไม่ใช่ถังเหล็กที่ปิดสนิท วันนี้เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ข่าวรั่วไหลออกไปเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว
เขาถึงกับยินดีที่จะเห็นข่าวรั่วไหลออกไป
“แล้วไง?” หลินโม่ถามกลับ
ปลายสาย เสียงของปราชญ์หยุดไปครู่หนึ่ง ถึงได้ดังขึ้นอย่างช้าๆ
“สิ่งที่นายหลินมอบให้กับบุคลากรด้านเทคนิคเหล่านั้น ไม่ใช่แค่เพียงอาหารและที่พักอาศัย แต่ยังรวมถึงศักดิ์ศรีอีกด้วย”
“สิ่งนี้ ในวันสิ้นโลก มันมีค่ามากกว่าทองคำเสียอีก”
หลินโม่เอนหลังพิงเก้าอี้ ไม่ได้ตอบอะไร ฟังอย่างเงียบๆ
“สถานการณ์ของประภาคาร คุณหลินน่าจะพอจะเข้าใจอยู่บ้าง” ในเสียงของปราชญ์ ในที่สุดก็เจือไปด้วยระลอกคลื่น เป็นความจนใจที่ถูกกดไว้มานาน
“พวกเรามีนักวิชาการมากที่สุดในดินแดนรกร้าง มีคลังข้อมูลทางเทคโนโลยีก่อนเกิดภัยพิบัติที่สมบูรณ์ที่สุด”
“แต่พวกเราขาดดินที่จะเปลี่ยนทฤษฎีให้กลายเป็นความจริง”
“พวกเราสามารถออกแบบแบบแปลนอาวุธที่ทันสมัยที่สุดได้ แต่กลับไม่มีโลหะผสมเพียงพอที่จะหล่อลำกล้องปืนที่ได้มาตรฐานสักอัน”
“พวกเราสามารถอนุมานลำดับยีนของพืชผลที่มีประสิทธิภาพส
