พวกคุณ คือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของเมืองใหม่”
“การให้การดูแลที่ดีที่สุดกับพวกคุณ ไม่ใช่การให้ทาน แต่คือการลงทุน”
“ผมรอให้พวกคุณ ใช้สมองของพวกคุณ ช่วยผมสร้างเมืองใหม่ให้กลายเป็นป้อมปราการที่ไม่มีใครสามารถทำลายได้”
คำพูดของหลินโม่ ทำให้เสียงร้องไห้ค่อยๆ หยุดลง
บุคลากรทางเทคนิคเหล่านั้นเงยหน้าขึ้น ในดวงตาที่แดงก่ำ แสงสว่างลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
พวกเขาพบความหมายใหม่ของชีวิตแล้ว!
“คุณหลินวางใจได้เลยครับ!”
ซุนจื้อ วิศวกรของโรงงานเคมีคนนั้น เป็นคนแรกลุกขึ้นยืน เขาใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าอย่างลวกๆ เสียงแหบแห้งแต่ทรงพลัง
“ชีวิตนี้ของผม ต่อไปก็เป็นของเมืองใหม่! คุณให้ผมสร้างอะไร ผมก็จะสร้างสิ่งนั้น!”
“ใช่! ชีวิตของพวกเราเป็นของเมืองใหม่!”
คนที่เหลือก็แสดงท่าทีตามๆ กัน อารมณ์ความรู้สึกพุ่งพล่าน
หลินโม่ยิ้มๆ เขาต้องการผลลัพธ์แบบนี้แหละ
เขาหันไปสั่งทหารองครักษ์ข้างๆ
“เอาแบบแปลนพื้นของอพาร์ตเมนต์มา ให้ศาสตราจารย์ทุกท่านดู มีตรงไหนไม่พอใจ ก็แก้เดี๋ยวนี้ ต้องทำให้พวกเขาอยู่อย่างสบายใจ”
