บทที่ 157 – แย่งคน! ปัญญาชนกลายเป็นของหอม!
แสงแดดยามบ่ายที่อบอุ่น ขับไล่ความหนาวเย็นของวันสิ้นโลก
ประชาชนของฟางโจวที่กินอิ่มดื่มหนำแล้ว ถูกเจ้าหน้าที่นำทางไปยังที่พักชั่วคราวที่จัดสรรให้เพื่อพักผ่อน
บนใบหน้าของพวกเขายังคงมีร่องรอยของน้ำตา แต่ฝีเท้ากลับมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หน้าร้านสะดวกซื้อ หลินโม่, กัปตัน และไป๋ลู่กำลังนั่งดื่มชาคุยกัน
“คุณหลิน นี่คือรายชื่อโดยละเอียดของผู้ย้ายถิ่นฐานชุดแรกค่ะ”
กัปตันยื่นแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งให้ ซึ่งบนนั้นเป็นไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ที่จัดระเบียบเรียบร้อยแล้ว
หลินโม่รับมา แล้วกดเปิดดู
เขาคิดว่า ผู้ย้ายถิ่นฐานชุดแรก ส่วนใหญ่จะเป็นคนแก่ เด็ก และผู้หญิง เพราะไม่ว่าอยู่ที่ฐานที่มั่นไหน คนกลุ่มนี้ก็จัดเป็นภาระ
แต่ข้อมูลบนหน้าจอ กลับทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย
ในบรรดาสองร้อยคน คนแก่อายุหกสิบปีขึ้นไปมีไม่ถึงสิบคน เด็กอายุต่ำกว่าสิบสองปีก็มีแค่สิบกว่าคน
ที่เหลืออีกหนึ่งร้อยแปดสิบคน ล้วนเป็นวัยหนุ่มสาว
“นี่คือ…” หลินโม่เงยหน้ามองกัปตัน
“ฟางโจวจะรวมเข้ากับเมืองใหม่ ก็ต้องแสดงความจริงใจออกมา” คำตอบของกัปตันตรงไปตรงมา “คนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่มีพื้นฐานดีที่สุดของฟางโจว มีแรง ทำงานได้ พอมาถึงเมืองใหม่ก็จะสามารถเข้าสู่การผลิตได้ทันที ไม่ใช่กลายเป็นภาระ”
หลินโม่พยักหน้า แล้วเลื่อนดูต่อไป
นิ้วของเขาหยุดลงทันที
ในไฟล์ นอกจากข้อมูลพื้นฐานอย่างชื่อและอายุแล้ว ยังมีช่อ
