วกเราแค่ต้องทำเรื่องของตัวเองให้ดี หางหมาป่าก็จะโผล่ออกมาเอง”
กัปตันอยากจะถามอะไรอีก แต่เครื่องสื่อสารเครื่องหนึ่งในร้านสะดวกซื้อก็ดังขึ้น
“เจ้านาย! ทีมคมมีดราตรีกลับมาครบทุกคน! จับเป้าหมายเป็นๆ ไม่ได้ ขอรับการลงโทษครับ!”
“พวกเธอทำดีมากแล้ว ไม่ต้องโทษตัวเอง ซาโซริอยู่ข้างๆ เธอใช่ไหม เธอกับเขามานี่ด้วยกัน”
“ค่ะ”
ไม่นาน สองคนที่ทั้งร่างมีกลิ่นดินปืนก็มาถึงหน้าร้านสะดวกซื้อ
เย่อิงยังคงทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม เพียงแต่บนชุดรบมีคราบสกปรกสีดำติดอยู่บ้าง
ซาโซริที่ตามมาข้างหลัง ท่าทางดูโทรมไปหน่อย ใบหน้าถูกควันรมจนดำๆ ขาวๆ แต่สีหน้าของเขากลับตื่นเต้นมาก
“เจ้านาย ภารกิจสำเร็จแล้วค่ะ” รายงานของเย่อิงยังคงกระชับเหมือนเดิม “ฝูงซอมบี้ถูกกำจัดหมดแล้ว ฝ่ายเราไม่มีผู้บาดเจ็บล้มตาย กองกำลังร่วมสามขั้วอำนาจบาดเจ็บเล็กน้อยห้าคน ไม่มีผู้เสียชีวิต เป้าหมายจับเป็นไม่ได้ ขอรับการลงโทษค่ะ”
“ไม่เป็นไร แค่ตัวละครเล็กๆ” หลินโม่พยักหน้า สายตาหันไปทางซาโซริ “ลำบากแล้วนะ”
“ไม่ลำบากเลย! ไม่ลำบากเลย!” ซาโซริรีบโบกมือ น้ำเสียงของเขาค่อนข้างตื่นเต้น
“พูดตามตรง ผมยังไม่เคยรบแบบรวยๆ อย่างนี้เลย”
“ระเบิดมือโยนเหมือนไม่ต้องใช้เงิน ลำกล้องปืนกลร้อนจนแดงก็เปลี่ยนใหม่เลย พูดจาไม่น่าฟังหน่อยนะ ถ้าราชาหินเห็นภาพนั้นเข้า คงจะเสียดายจนกินข้าวไม่ลงสามวันแน่”
ไป๋ลู่ฟังอยู่ข้างๆ ตาเป็นประกาย
เธอนึกภาพนั้นออก ในใจก็มีความเข้าใจใหม่
