อการบดขยี้ด้วยกฎเกณฑ์
“ฉันเข้าใจแล้ว” กัปตันเอ่ยปาก เสียงหนักแน่นมาก “ฉันยอมรับ”
เธอไม่มีทางเลือกอื่น
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด
“ส่วนลุงๆ ของคุณ” หลินโม่พูดต่อ “ตึกสภาเทศบาลกำลังก่อสร้างอยู่ ข้างๆ ศูนย์บริหาร”
“พวกเขาสามารถย้ายมาได้ทุกเมื่อ ผมจะให้สถานะและการดูแลที่สมควรแก่พวกเขา”
“พวกเขาดูได้ ฟังได้ เสนอแนะได้ แต่ก็แค่นั้น”
หลินโม่หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมประโยคสุดท้าย
“อำนาจทางการทหาร ต้องส่งคืนมา นี่คือเส้นตาย”
กัปตันถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ ร่างกายที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง
หลินโม่ปูทางไว้ให้หมดแล้ว และยังปิดทางถอยไว้หมดแล้วด้วย
ให้เกียรติแล้ว
ให้ทางรอดแล้ว
ให้ทางเลือกแล้ว
ที่เหลือ ก็ขึ้นอยู่กับว่าคนเหล่านั้นจะรู้ความหรือไม่
“ข้อเรียกร้องของคุณหลิน ทางเรายอมรับทั้งหมดค่ะ” กัปตันพยักหน้าตัดสินใจ
นี่เป็นเรื่องที่ตัดสินใจไว้แล้ว
หลินโม่ลุกขึ้น ยื่นมือขวาออกมา ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย
“ยินดีต้อนรับสู่เมืองใหม่!”
กัปตันลุกขึ้นจับมือกับหลินโม่
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ”
มือทั้งสองข้างคลายออก
หลินโม่กลับมานั่งลง เป็นสัญญาณให้กัปตันและไป๋ลู่นั่งลงด้วย
“การสอบสวนหลิวฟู่ มีผลลัพธ์หรือยัง?” หลินโม่เปลี่ยนเรื่องใหม่
“สารภาพหมดแล้วค่ะ” กัปตันพยักหน้า สีหน้าบนใบหน้าซับซ้อน มีทั้งความโกรธและความละอายเล็กน้อย
“เขาไม่ใช่คนใจแข็ง แค่ขู่หน่อยเดียวก็พูดหมดทุกอย่าง”
“คนที่ติดต่อเขาเป
