บทที่ 152 – เล่นจนพัง! ซอมบี้กลายพันธุ์ไม่รู้จักพวก!
เงาดำมองดูด้ามมีดที่เหลืออยู่เพียงครึ่งท่อนในมือ ปฏิกิริยาของร่างกายเร็วกว่าสมอง
เขาเอนตัวไปข้างหลังอย่างแรง ชุดเกราะเสริมพลังภายนอกใต้เท้าส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนทำงานเกินพิกัด ทั้งร่างแนบไปกับโครงเหล็กของเสาสัญญาณ ร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง
เย่อิงไม่ให้โอกาสเขาได้หายใจเลยแม้แต่น้อย
เปลวไฟสีส้มแดงรวมตัวกันในฝ่ามือของเธอเป็นรูปทรงของคมมีด ตามการเคลื่อนไหวที่พุ่งลงไปของเธอ ทิ้งร่องรอยอันร้อนระอุไว้ในอากาศ
ระยะห่างของทั้งสองคนถูกดึงให้แคบลงอีกครั้ง
เงาดำในระหว่างที่ร่วงหล่น สองเท้าก็ถีบเข้ากับคานเหล็กแนวนอนอย่างแรง แรงเสริมจากชุดเกราะเสริมพลังภายนอกทำให้เขาเปลี่ยนทิศทาง พุ่งไปยังหลังคาของตึกร้างอีกหลังเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่
เขาคิดจะหนี
แต่ความเร็วของเย่อิงเร็วกว่า เธอปรับท่าทางกลางอากาศ ปลายเท้าแตะเบาๆ บนคานเหล็ก แรงผลักมหาศาลจากการพ่นเปลวไฟ ทำให้เธอมาช้าแต่ถึงก่อน สกัดกั้นไว้ตรงหน้าจุดที่เงาดำจะลงพื้นในทันที
ทางหนีถูกปิดตายโดยสิ้นเชิง
เมื่อมองดูผู้หญิงที่ทั้งร่างลุกไหม้ด้วยเปลวไฟอยู่ตรงหน้า เสื้อคลุมของเงาดำก็มีเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงดังออกมา
เขารู้ว่าตัวเองหนีไม่รอดแล้ว
ภายใต้ความสิ้นหวัง เขาได้ทำการกระทำที่บ้าคลั่งอย่างหนึ่ง
เงาดำเลิกคิดที่จะหนี เขายืนอยู่กับที่ สองมือแทงเข้าไปที่ขมับของตัวเองอย่างแรง แล้วแหงนหน้าขึ้นฟ้า กรีดร้องเสียงแ
