ของผู้ที่เตรียมตัวออกไปหาเสบียง
แต่วันนี้ ทั้งฐานที่มั่นเงียบกริบ
ทุกคนถูกสั่งให้มารวมตัวกันที่ลานกว้าง คนนับพันคนยืนกันแน่นขนัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ
บนเวทีสูงตรงหน้าพวกเขา มีเสาโลหะตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
หลิวฟู่ถูกทหารสองคนไพล่หลัง มัดแน่นอยู่บนนั้น
ในคืนเดียวเขาดูเหมือนจะแก่ไปยี่สิบปี ผมขาวโพลน หน้าซีดเหมือนคนตาย ตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า
กัปตันยืนอยู่ที่ขอบเวทีสูง มองดูฝูงชนเบื้องล่างอย่างเย็นชา
ข้างหลังเธอ คือไป๋ลู่และหน่วยองครักษ์ติดอาวุธครบมือ
ไห่ซานเต๋อปะปนอยู่ในแถวหน้าสุดของฝูงชน เขาก้มหน้า ไม่กล้ามองหลิวฟู่บนเวที และไม่กล้ามองหลานสาวของตัวเอง
ทั้งตัวเขาเหมือนถูกสูบเอาเรี่ยวแรงออกไป หลังค่อม เหมือนชายชราธรรมดาคนหนึ่ง
“คนคนนี้ ชื่อหลิวฟู่”
เสียงของกัปตันดังผ่านโทรโข่งไปทั่วลานกว้าง ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเศร้า มีเพียงการบอกเล่าที่เย็นชา
“เขาเป็นผู้ก่อตั้งฟางโจว เป็นพยานในการเติบโตของฟางโจวตั้งแต่ไม่มีอะไรเลย”
“แต่ว่า เขาทรยศพวกเรา”
ในหมู่ฝูงชนมีเสียงฮือฮาที่ถูกกดไว้ดังขึ้น
“เมื่อคืนนี้เอง เขาได้เปิดเผยข้อมูลที่เรากำลังจะเปลี่ยนเส้นทางการย้ายถิ่นฐานให้กับศัตรู”
“เขาต้องการใช้ชีวิตของพวกคุณทุกคน เพื่อขัดขวางการรวมตัวของฟางโจวกับเมืองใหม่ ขัดขวางไม่ให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้น”
ณ ที่นั้นเงียบสนิท จากนั้นคลื่นแห่งความโกรธก็ซัดสาดไปทั่วทั้งลานกว้าง
“ฆ่ามัน!”
“คนทรยศ!”
