บทที่ 146 – มีไส้ศึก! คำพูดเดียวทำเอาสี่ขั้วอำนาจแตกตื่น!
หลินโม่ดึงประตูม้วนลง ในร้านสะดวกซื้อกลับสู่ความมืดอีกครั้ง
เขาไม่สนใจกองกำลังที่กำลังรวมพลและเคลื่อนย้ายอยู่นอกเมือง เพียงแค่เดินไปที่เครื่องสื่อสารหลายช่องสีดำเครื่องนั้น นิ้วเรียงลำดับกดเปิดสี่ช่องสัญญาณ
เสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าดังขึ้น สี่ช่องทางการสื่อสารที่เดิมทีไม่เกี่ยวข้องกัน ถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันอย่างบังคับ
“คุณหลิน?”
เสียงแรกที่ดังมาคือเสียงของกัปตัน ทางฝั่งของเธอเห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมแล้ว
“ฉันเอง”
หลินโม่ตอบรับเบาๆ
จากนั้น เสียงผู้หญิงที่เจือไปด้วยความเกียจคร้านและขี้เล่นก็ดังขึ้น
“ตายจริง นี่มันวิธีเล่นใหม่อะไรกันคะ? คุณหลินถึงกับเรียกพวกเรามารวมกันหมดเลย อยากจะเปิดงานเลี้ยงน้ำชาเหรอคะ?”
เสียงของราชินีผึ้ง มักจะมีตะขอที่มองไม่เห็นอยู่เสมอ
“มีเรื่องอะไรอีก”
เสียงห้าวๆ ของราชาหิน เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เสียงสุดท้ายที่ดังขึ้น ดูเหมือนจะแก่ชราเล็กน้อย แต่พูดจาชัดเจน น้ำเสียงราบเรียบ
“คุณหลิน ผมคือปราชญ์ ที่หลบภัยประภาคารได้รับสัญญาณของคุณแล้ว”
หลินโม่ไม่ได้ทักทายพวกเขา แต่เข้าประเด็นโดยตรง
“เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว หน่วยองครักษ์ของผมถูกซุ่มโจมตีบนถนนหลวงหมายเลข 3”
ในเครื่องสื่อสาร นอกจากฝั่งของกัปตันแล้ว อีกสามช่องสัญญาณก็เงียบไปชั่วขณะ
“ซุ่มโจมตี?” ราชินีผึ้งหัวเราะเบาๆ “กองกำลังของคุณหลินตอนนี้แข็งแกร่งมาก ใครกันจะ