ียงสูดลมหายใจดังมาจากในเครื่องสื่อสาร
ราชินีผึ้งเงียบไปโดยสิ้นเชิง
เงื่อนไขนี้ เธอปฏิเสธไม่ได้เลย
กระสุนห้าหมื่นนัด ปืนใหม่ห้าสิบกระบอก นี่เพียงพอที่จะยกระดับอำนาจการยิงของกองกำลังใต้บังคับบัญชาของเธอไปอีกขั้น
“คุณหลิน คุณนี่ใจกว้างเหมือนเดิมเลยนะคะ” คำพูดของราชินีผึ้งเจือไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง
“ผมก็แค่อยากให้ทุกคนเห็นว่า ตามผมแล้วมีข้อดีอะไรบ้าง” หลินโม่ไม่ได้ปิดบังจุดประสงค์ของเขา “จะตกลงหรือปฏิเสธ คุณเลือก”
“ฉันมีทางเลือกด้วยเหรอคะ? ถ้าปล่อยให้ทหารของฉันรู้ว่าฉันปฏิเสธข้อเสนอใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาคงเกลียดฉันจนเข้ากระดูกดำแน่” ราชินีผึ้งหัวเราะเบาๆ “เวลา สถานที่”
“มะรืนนี้ก่อนเก้าโมงเช้า ให้คนของคุณมาถึงเมืองใหม่”
“ตกลงค่ะ”
การสนทนาจบลง
หลินโม่ไม่หยุดพัก เริ่มดำเนินการต่อทันที
ครั้งนี้ เขาติดต่อฐานที่มั่นผาหิน
เสียงห้าวๆ ของราชาหินดังขึ้น
“ไม่ทราบว่าคุณหลินมีธุระอะไรกับผม?”
“ขอยืมทหาร” หลินโม่พูดซ้ำประโยคเดิม เงื่อนไขก็แทบจะเหมือนกัน
“ตกลง ผมทำ!” ราชาหินอึ้งไปพักใหญ่ สุดท้ายก็กัดฟันตอบตกลง
เขาปฏิเสธไม่ได้
อย่างที่ราชินีผึ้งพูด ถ้าปล่อยให้ทหารรู้ว่าพวกเขาพลาดโอกาสได้อาหารกับเหล้าบุหรี่ไป ถึงแม้จะไม่พูดออกมา แต่ในใจก็ต้องมีความคิดเห็นแน่นอน
หลังจากนัดแนะเวลาเรียบร้อย หลินโม่ก็วางสาย แล้วติดต่อที่หลบภัยประภาคาร
“คุณหลิน ท่านมีอะไรจะสั่งการครับ?”
เสียงของผู้นำที่หลบภัยประภาคารดังขึ้นอย
