ัตว์กลายพันธุ์ตัวนั้นได้เลย
ความตื่นตระหนก แผ่ขยายไปในทางเดินที่แคบอย่างรวดเร็ว
“ทำยังไงดี? มันจะขึ้นมาแล้ว!”
“ยิงสิ! คนข้างหน้าทำไมไม่ยิงแล้ว!”
“ฉันมองไม่เห็นมันอยู่ไหน! จะยิงไปทางไหน!”
ทหารใหม่คนหนึ่งเพราะความประหม่า เหนี่ยวไก กระสุนสองสามนัดยิงโดนกำแพงฝั่งตรงข้าม ทำให้เศษปูนและประกายไฟกระเด็นออกมา
“ไอ้สารเลว!” เถี่ยซานคว้าปืนในมือของทหารใหม่คนนั้นมา ตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่ง “แกอยากจะฆ่าคนของตัวเองรึไง!”
อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ตาสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือด
ผ่านช่องยิง สามารถเห็นฝูงซอมบี้ที่ยังคงถาโถมเข้ามาข้างล่าง แต่ตอนนี้ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุด มาจากข้างบน
ของสิ่งนั้นเมื่อไหร่ที่พุ่งขึ้นไปบนกำแพง เข้าไปในทางเดินที่ทหารอยู่ ก็จะเป็นการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียว
ทหารใหม่เหล่านี้แม้แต่เปลี่ยนแม็กกาซีนยังตัวสั่น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสู้กับสัตว์ประหลาดแบบนั้นในระยะประชิด
“โหวจื่อ! แกพาคนเฝ้าที่นี่ไว้! ฉันจะขึ้นไปข้างบน!”
เถี่ยซานหันหลังวิ่งไปยังบันไดที่เชื่อมต่อไปยังกำแพง
เขาไม่สามารถมองดูของสิ่งนั้นพุ่งเข้ามาได้
ต่อให้ต้องใช้ร่างกายไปชน ก็ต้องชนมันลงไป!
