มชุดสิบเอกใหม่เอี่ยม รับผิดชอบรักษาความเป็นระเบียบในที่เกิดเหตุ พวกเขายืดอกตรง เดินลาดตระเวนไปมาในฝูงชน ใบหน้ามีความภาคภูมิใจที่ปิดไว้ไม่อยู่
“อย่าเพิ่งรีบ! ทุกคนมีส่วนแบ่ง!”
“ดูแลลูกหลานตัวเองให้ดี อย่าให้ถูกลวก!”
โหวจื่อตะโกนจนสุดเสียง เขารู้สึกว่าตัวเองตอนนี้มีบารมียิ่งกว่าตอนที่เป็นหัวหน้าคนงานเล็กๆ ก่อนวันสิ้นโลกเสียอีก
“กินข้าวได้แล้ว!”
พร้อมกับเสียงสั่งของเย่อิง จัตุรัสทั้งแห่งก็เดือดพล่านโดยสิ้นเชิง
พ่อครัวที่รออยู่ข้างๆ นานแล้ว นำเนื้อที่ตุ๋นเสร็จแล้วออกมาเป็นถาดๆ เสิร์ฟเหมือนสายน้ำ
ผู้คนโห่ร้องยินดี แทบจะกระโจนเข้าไป หยิบชามตะเกียบขึ้นมา กินอย่างตะกละตะกลาม
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel Lucky
ชายชราผมขาวคนหนึ่ง คีบเนื้อติดมันชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างสั่นเทา เนื้ออุ่นๆ นุ่มเปื่อย แทบไม่ต้องเคี้ยวก็ละลายในปาก เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของไขมัน น้ำตาของชายชรา ก็ไหลออกมาในทันที ไหลไปตามร่องลึกบนใบหน้าอย่างเงียบๆ
หวังเหวินปินและผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสนำแกนหลักใต้บังคับบัญชาของตัวเอง ถือชามเหล้า หน้าแดงก่ำ มาอยู่หน้าหลินโม่
“คุณหลิน! พวกเราขอคารวะท่านหนึ่งจอก!”
“ไม่มีท่าน ก็ไม่มีวันนี้!”
หลินโม่ยกแก้วเหล้าขึ้น ชนกับพวกเขาอย่างแรง แล้วดื่มรวดเดียว
“นี่เป็นผลงานของทุกคน”
“ทุกคนมีความมั่นใจที่จะสร้างเมืองใหม่ให้ดียิ่งขึ้นไปอีกไหม!”
“มี!”
เสียงตอบกลับดังสนั่นหวั่นไหว จนแผ่นดินสะเทือน
จัตุรัส
