องหลินโม่
“ดังนั้น, ปัญหาของลุงป้าน้าอาของคุณ, จริงๆ แล้วแก้ได้ง่ายมาก”
หลินโม่เขี่ยขี้บุหรี่
“หลังจากเมืองใหม่สร้างเสร็จ, จะจัดตั้ง ‘สภาเทศบาล’ ขึ้นมา”
“สภาเทศบาล?” กัปตันและไป๋ลู่ต่างก็งง, คำนี้สำหรับพวกเธอ, แปลกใหม่เกินไป
“คุณสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นกลุ่มที่ปรึกษา” หลินโม่ อธิบาย “สมาชิกของสภา, ไม่ได้มีส่วนร่วมในการจัดการทางทหารและการปกครองที่เฉพาะเจาะจง, แต่พวกเขามีสิทธิ์ในการเสนอแนะและกำกับดูแล”
“ประสบการณ์ของพวกเขา, เป็นสมบัติล้ำค่าของเมืองใหม่ การวางแผนก่อสร้างเมือง, การปรับปรุงระบบป้องกัน, ทิศทางการพัฒนาในอนาคต, ฉันต้องการคนมาให้คำแนะนำ”
“ลุงป้าน้าอาของคุณ, ขอแค่พวกเขาเต็มใจ, ก็สามารถเป็นสมาชิกรุ่นแรกของสภาได้”
“ฉันจะจัดหาที่พักให้พวกเขา, รับประกันการจัดสรรเสบียง, และความเคารพที่ควรได้รับ”
“พวกเขาสามารถใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข, หรือจะทำงานเพื่อเมืองนี้ต่อไปก็ได้, แต่อำนาจทางทหารในมือ, ต้องมอบออกมา”
คำพูดของหลินโม่, ทำให้กัปตันตะลึงไปโดยสิ้นเชิง
เธอจินตนาการถึงความเป็นไปได้มากมาย
หลินโม่อาจจะบังคับให้คนเก่าแก่เหล่านั้นเกษียณ, อาจจะใช้ตำแหน่งสูงและเงินเดือนที่งามมาซื้อใจพวกเขา, หรืออาจจะลดอำนาจพวกเขาลง
แต่เธอไม่เคยคิดว่า, หลินโม่จะใช้วิธีนี้
จัดตั้งสภาเทศบาล
นี่ทั้งรักษาสักดิ์ศรีและหน้าตาของคนเก่าแก่ไว้, และยังแย่งชิงอำนาจที่แท้จริงของพวกเขาไปอย่างชาญฉลาด
ให้เวทีแก่พวกเขาได้
