บทที่ 108 – คุณหลิน คุณหล่อกว่าที่ฉันคิดไว้
ขบวนรถที่รวมกันเริ่มเดินทางกลับ
กัปตันไม่ได้กลับไปที่รถหุ้มเกราะของตัวเอง แต่กลับไปนั่งในรถออฟโรดที่เย่อิงขับ พร้อมกับไป๋ลู่
พื้นที่ในรถไม่ใหญ่ บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อย
เย่อิงตั้งใจขับรถ ไม่พูดอะไร
ไป๋ลู่นั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ คอยสังเกตสีหน้าของกัปตันผ่านกระจกมองหลังเป็นครั้งคราว
กัปตันพิงเบาะหลัง สายตาของเธอทะลุผ่านกระจกกันกระสุน มองดูซากเมืองที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง
“ทหารของคุณไม่เลว”
กัปตันเอ่ยปาก เสียงมีความสงบนิ่งที่ไม่สมกับวัย
เย่อิงที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับ สายตาไม่ได้ละจากถนนข้างหน้า เพียงแค่เหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง
“กัปตันชมเกินไปแล้ว พวกเขายังไม่ใช่ทหาร”
คำตอบของเย่อิงกระชับมาก
“แค่คนงานกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเรียนรู้วิธียิงปืน”
กัปตันยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้โต้แย้ง
“ตอนแรก พวกเราก็ผ่านมาแบบนี้เหมือนกัน”
ในเสียงของกัปตัน มีความรู้สึกรำลึกอยู่บ้าง
“ไม่มีใครที่เกิดมาก็สู้เป็น ล้วนแต่คลานออกมาจากกองซากศพทีละก้าว”
“หลังจากภัยพิบัติ ฉันกับไป๋ลู่กลายเป็นผู้ปลุกพลังอย่างงงๆ รอบตัวค่อยๆ มีผู้ติดตามมากขึ้น จากนั้นก็ค่อยๆ สร้างฟางโจวขึ้นมา”
เย่อิงไม่ได้ตอบ
เธอเพียงแค่กำพวงมาลัยแน่นขึ้น ความเร็วรถก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
พร้อมกับที่ขบวนรถเข้าใกล้แคมป์มากขึ้น บรรยากาศในอากาศก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อน
สิ่งแรกที่เห็น คือกำแพ
