บทที่ 107 – ก้าวหน้าในสมรภูมิจริง
เถี่ยซานและทหารใหม่คนอื่นๆ หน้าเปลี่ยนสีไปมาระหว่างแดงกับขาว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเย่อิง
“พวกคุณคิดว่า สวมเสื้อผ้าชุดนี้, ถือปืนกระบอกนี้, ก็เป็นทหารของคุณหลินแล้วเหรอ?”
เย่อิงก้าวเข้าไปใกล้ จ้องมองเถี่ยซาน
“แค่การแสดงออกเมื่อครู่นี้ของพวกคุณ ยังไม่คู่ควรที่จะไปถือรองเท้าให้คนของสี่ขั้วอำนาจเลย!”
เธอชี้ไปยังทหารของฟางโจวที่ไม่ไกลนัก
“ดูพวกเขา แล้วก็ดูพวกคุณสิ เผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้เหมือนกัน พวกเขาสงบนิ่ง, ยิงแม่นยำ, ใช้กระสุนน้อยที่สุดสร้างความเสียหายสูงสุด ส่วนพวกคุณ นอกจากสร้างเสียงดังกับสิ้นเปลืองกระสุนแล้ว ก็ไม่ทำอะไรเลย”
“พวกคุณทำให้ฉันผิดหวังมาก”
ประโยคสุดท้ายของเย่อิง ทำให้เถี่ยซานทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มหน้าลง
“ผู้กองเย่อิง พวกเราผิดไปแล้วครับ!”
คนอื่นๆ ก็คุกเข่าตามลงไปเป็นแถว
“พวกเราผิดไปแล้วครับ!”
ในน้ำเสียงของพวกเขา มีความละอายใจและเสียใจ
เย่อิงไม่ได้ให้ทหารใหม่ลุกขึ้น
“จำความรู้สึกของวันนี้ไว้”
“จำความไร้ความสามารถและความขี้ขลาดของพวกคุณไว้”
“หน่วยองครักษ์ของคุณหลิน ไม่ต้องการคนไร้ประโยชน์”
เธอหันกลับไป ไม่มองพวกเขาอีก
“ทุกคน พักตรงนี้ ทำความสะอาดปืนของพวกคุณ บรรจุกระสุนใหม่”
น้ำเสียงของเย่อิงกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม
“ห้านาทีหลังจากนี้ออกเดินทาง การต่อสู้ครั้งต่อไป ถ้าฉันยังเห็นการแสดงออกเมื่อครู่นี้อีก พวกคุณก็ถอดเสื
