บทที่ 104 – เสียงปืนนัดแรกของเมืองใหม่!
ดวงตาของหวังเหวินปินเป็นประกายแห่งความคลั่งไคล้ เขากอดปืนกระบอกนั้นไว้ แล้ววิ่งเหยาะๆ มาที่หน้าร้านขายของชำ
“คุณหลินครับ สำเร็จแล้ว!”
“พวกเราสร้างมันขึ้นมาได้แล้ว!”
หลินโม่รับปืนไรเฟิลมา
สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่พอดีมือ พร้อมกลิ่นโลหะและน้ำมันเครื่องที่เป็นเอกลักษณ์
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ใช้มือข้างหนึ่งจับปืน แล้วใช้อีกข้างดึงคันรั้ง
แกร๊ก!
เสียงโลหะเสียดสีดังใสกังวาน คันรั้งถอยหลังอย่างราบรื่น แล้วกลับเข้าที่เดิม
เขาปลดแม็กกาซีนออก แล้วใส่กลับเข้าไปใหม่ กระบวนการทั้งหมดราบรื่นดั่งสายน้ำ
สุดท้าย เขาก็เอาพานท้ายปืนประทับบ่า เล็งผ่านศูนย์เล็ง
หวังเหวินปินและทีมงานของเขา ต่างก็จ้องมองการกระทำของหลินโม่ไม่วางตา ไม่กล้าหายใจแรง
ปืนกระบอกนี้ คือผลงานที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพวกเขา และยังเป็นจุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตาของพวกเขาอีกด้วย
“กระสุน”
หลินโม่เอ่ยปาก เสียงไม่ดังนัก
หวังเหวินปินสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งไปที่เครื่องจักรเครื่องหนึ่งข้างๆ แล้วหยิบกระสุนที่ยังคงมีความร้อนออกมาจากช่องปล่อยของหนึ่งกำมือ
หลินโม่รับแม็กกาซีนเปล่ามาอันหนึ่ง แล้วบรรจุกระสุนสีเหลืองอร่ามเหล่านั้นเข้าไปทีละนัด
สปริงถูกบีบอัด เกิดเสียงทุ้มๆ
กระสุนสามสิบนัด บรรจุเสร็จอย่างรวดเร็ว
เขาตบแม็กกาซีนเข้าปืนดัง “แปะ” แล้วดึงคันรั้งขึ้นลำเพลิง เล็งไปยังทิศทางที่ไม่มีคนแล้วเหนี่ยวไก
ปัง!
เสีย
