ระยะทางที่เดินผ่านไป เจ้าตัวตลกจะหันมาถามคำถามเดิมซ้ำๆ
แต่จอมมารเพลิงทมิฬก็ไม่กล้าแสดงความรำคาญ คอยเตือนความจำให้อย่างว่านอนสอนง่ายทุกครั้ง
เฮ้อ ท่านผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ขี้ลืมขนาดนี้เลยเหรอ จอมมารเพลิงทมิฬสงสัย
ตามตรรกะของเขา คนที่มีพลังระดับน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ไม่น่าจะมีอาการความจำสั้นแบบนี้นี่นา
ในที่สุด ทั้งสองก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง
ภายในหุบเขาเต็มไปด้วยกองกระดูกขาวโพลน มีทั้งกระดูกสัตว์อสูรและกระดูกมนุษย์
ทั่วทั้งหุบเขาปกคลุมด้วยไอพิษ เห็นได้ชัดว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นล้วนตายเพราะพิษเหล่านี้
บนกระดูกเหล่านั้น ยังมีคราบของเหลวพิษสีแดงฉานเกาะติดอยู่
มองดูไอพิษเหล่านี้ จอมมารเพลิงทมิฬขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่พิษแค่นี้ทำอันตรายเขาไม่ได้ ยิ่งตอนนี้เขามีกายหยาบที่สร้างใหม่แล้วด้วย
ส่วนเจ้าตัวตลกน่ะเหรอ ยิ่งไม่มีผลอะไรเลย
ทั้งสองเดินดุ่มๆ เข้าไปในหุบเขา
ลึกเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งในหุบเขา ผู้เฒ่ากระดูกขาวกำลังง่วนอยู่กับการหลอมยา
เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองออกไปนอกถ้ำ
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ไม่นาน ร่างของจอมมารเพลิงทมิฬและเจ้าตัวตลกก็ปรากฏแก่สายตา
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่แปลกประหลาดแล
