หืม ใครน่ะ ไม่เห็นเหรอว่าคนกำลังนอนหลับ เย่หนานที่กำลังนอนกรนสนั่น ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างงัวเงีย เอานิ้วจิ้มจมูกตัวเองด้วยความมึนงง
แต่พอเห็นหลิงหลง เย่หนานก็ชะงัก
เป็นอะไรไป ตัวอะไรหลุดออกมาอีก เย่หนานถามเสียงงัวเงีย
พี่ชายเย่ ไอ้ตัวที่ชอบหัวเราะเสียงประหลาดนั่นมันหนีออกมาแล้ว หลิงหลงทำหน้าสยอง
ห๊ะ ตัวอะไรนะ เย่หนานยังงงๆ
แต่สักพักเขาก็เข้าใจสิ่งที่หลิงหลงบอก... ไอ้ตัวที่เขาขังไว้ในตู้เสื้อผ้ามันหนีออกมาแล้ว
จากนั้น หลิงหลงก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง
เย่หนานไม่ได้สนใจหรอกว่าเจ้าตัวตลกจะไปกอบกู้สถานการณ์ยังไง
แต่เขากลับตบเข่าฉาด เวรแล้ว ของข้า
พูดจบ เย่หนานก็พุ่งตัวไปที่คลังเก็บของ
เขากระชากประตูเปิดออก
ทันทีที่เห็นสภาพภายในคลัง อย่าว่าแต่เย่หนานเลย แม้แต่หลิงหลงหน้าก็ดำทะมึน
โกรธจนควันออกหู… ของข้างในหายเกลี้ยง
แม่มเอ๊ย ไอ้หมาบ้า กล้าขโมยของข้า สงสัยจะเบื่อชีวิตแล้วสินะ เย่หนานถลกแขนเสื้อ เดินดุ่มๆ ตรงไปยังหน้าประตูสำนักอวี้หัว
ทางด้านเจ้าตัวตลกที่กำลังโพสท่าหล่อๆ อยู่ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาหันกลับมามองที่ยอดเขาหนานแวบหนึ่ง
จากนั้นหันไปพูดกับจอมมาร
