่า “คุณหลินคะ ฉันไม่รบกวนแล้วนะคะ ถ้ามีปัญหาอะไรค่อยติดต่อมาอีกทีค่ะ”
“ได้”
หลินโม่พยักหน้า
หลังจากซูหว่านจากไป นิคมอุตสาหกรรมที่ว่างเปล่าก็เหลือเพียงหลินโม่กับฝูงอสูรเหล็กที่หลับใหล
สายลมพัดผ่าน ม้วนฝุ่นดินบนพื้นขึ้นมา
หลินโม่ไม่รอช้า เขาเดินไปยังรถปราบดินที่อยู่ใกล้ที่สุด
เครื่องจักรสีเหลืองหนักหลายสิบตันคันนั้น เพียงแค่เขาโบกมือ มันก็หายวับไปในอากาศ
บนพื้นเหลือเพียงรอยล้อที่ชัดเจน
จากนั้นก็เป็นคันที่สอง คันที่สาม
รถขุด, เครนยกของ, เครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดใหญ่
เขาเหมือนผู้เก็บเกี่ยวที่เงียบขรึม เดินผ่านป่าเหล็กแห่งนี้ ทุกที่ที่เขาผ่านไป เหลือไว้เพียงพื้นปูนซีเมนต์ที่ว่างเปล่า
สุดท้าย คือกองปูนซีเมนต์และเหล็กเส้นที่สูงเป็นภูเขา
พวกมันก็เหมือนภาพลวงตา ถูกลบหายไปจนหมดสิ้น
ใช้เวลาเพียงสิบนาที นิคมอุตสาหกรรมทั้งหมดก็กลับสู่ความเงียบสงัดเหมือนที่เคยร้างมานานหลายปี
หลินโม่เหลือบดูโทรศัพท์มือถือ เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะครบแปดชั่วโมงตามที่นัดไว้
เขากลับขึ้นรถตู้สีขาวคันนั้น ขับออกจากนิคมอุตสาหกรรม กลับไปที่ร้านขายของชำ เวลาพอดีเป๊ะ
เมื่อดึงประตูม้วนลง หลินโม่ก็รำพึงในใจ
“เดินทางข้ามมิติ!”
