ไปโดยไม่ลังเล
ในกองบัญชาการของสี่กองกำลังหลักในดินแดนรกร้าง, ทุกคนกลั้นหายใจ
“ฉันคือหลินโม่”
เสียงของหลินโม่, ผ่านคลื่นวิทยุ, ดังไปถึงหูของผู้บริหารระดับสูงทุกคนอย่างชัดเจน
“ฉันเตรียมจะสร้างจุดแลกเปลี่ยนถาวรและเขตปลอดภัยที่ลานกว้างกลางเมือง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป, ที่นี่จะมีการก่อสร้างขนาดใหญ่”
ฐานที่มั่นผาหิน, ถ้วยในมือของราชาหินก็ถูกบีบจนแหลกละเอียดเป็นเสียง “แปะ”
ในรังผึ้งลึก, ราชินีผึ้งลุกขึ้นอย่างแรง
บนประภาคาร, ปราชญ์ขยับแว่น, ใต้เลนส์แว่นคือสีหน้าที่ยากจะเชื่อได้
ห้องบัญชาการฟางโจว, กัปตันกับไป๋ลู่มองหน้ากัน, ต่างก็อ่านความรู้สึกที่เหมือนคลื่นยักษ์จากปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
สร้างจุดแลกเปลี่ยนถาวร?
การก่อสร้างขนาดใหญ่?
เขารู้ไหมว่าต้องใช้เสบียงเท่าไหร่, ถึงจะสนับสนุนโครงการระดับนี้ได้?
“ระหว่างการก่อสร้าง, ฉันต้องการการรักษาความปลอดภัย” เสียงของหลินโม่ไม่เจืออารมณ์ใดๆ, เหมือนกำลังเล่าเรื่องจริงที่เป็นที่ยอมรับ “ฉันต้องการให้พวกคุณส่งทหารและผู้ปลุกพลังมาป้องกันการรบกวนของซอมบี้”
“เป็นค่าจ้าง, ฉันจะให้เสบียงรวมถึงแต่ไม่จำกัดแค่อาหาร, ยา, บุหรี่และเหล้า”
“มาตรฐาน, ก็เอาเป็นสองเท่าของตอนที่โจมตีอุทยานวิทยาศาสตร์เทียนฉง, จ่ายทุกวัน”
คำพูดของหลินโม่ผ่านคลื่นวิทยุ, เหมือนค้อนหนักที่มองไม่เห็น, ทุบลงบนหัวใจของผู้นำสี่กองกำลังหลักอย่างแรง
ฐานที่มั่นผาหิน
ราชาหินทุบกำปั้นลงบนโต๊ะโลหะ, เก
