ความสงสัยสุดท้ายในใจ, ก็มลายหายไป
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ, ว่าตัวเองตาม, เจ้านายแบบไหน
สิ่งที่เขาให้คุณ, มักจะมากกว่า, ที่คุณจินตนาการไว้เสมอ
หลินโม่ไม่ได้สนใจความคลั่งไคล้ของพนักงาน, เขาเพียงแค่กวักมือเรียกซุนเหล่ย, แล้วก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องควบคุมหลักที่แยกออกไปข้างๆ
ซุนเหล่ยสูดหายใจลึก, พยายามกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลง, รีบเดินตามไป
ประตูเก็บเสียงของห้องควบคุมหลักค่อยๆ ปิดลง, กั้นเสียงโห่ร้องยินดีจากภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง
ซุนเหล่ยเดินตามหลังหลินโม่, รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองยังคงเต้นระรัว
“ท่านประธานหลิน, ท่าน… กระบวนท่านี้, มันเกินไป…” เขาอยากจะหาคำมาบรรยาย, แต่กลับพบว่าคำศัพท์ของตัวเองมีน้อยไปหน่อย
“พวกเขาควรจะได้รับ” คำตอบของหลินโม่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา
เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่, มองดูพนักงานข้างล่างที่เพราะความดีใจจนเสียอาการ, น้ำเสียงไม่มีระลอกคลื่นใดๆ
“ด้วยเงิน, สามารถซื้อความภักดีได้, แต่ซื้อความคิดสร้างสรรค์ไม่ได้”
“แต่ฉัน, ต้องการทั้งสองอย่าง”
เขาหันกลับมา, ส่งสัญญาณให้ซุนเหล่ยนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ
“วิศวกรซุน, การเฉลิมฉลองจบแล้ว, เราควรจะคุยเรื่องงานต่อไป”
“ครับ!” ซุนเหล่ยรีบเก็บอารมณ์, นั่งตัวตรง, เข้าสู่สถานะทำงาน
“เขตอุตสาหกรรมที่เมืองใต้ของเทียนเหิง เอเนอร์จี้, จะเป็นของเราในไม่ช้า” หลินโม่เปิดประเด็น
รูม่านตาของซุนเหล่ยหดเล็กลง
ข่าวนี้, มันน่าตกใจยิ่งกว่าการขึ้น
