บทที่ 52 – ขาดอะไรก็ไปถอดมา
สายลมแห่งซากปรักหักพัง พัดพากลิ่นอายของฝุ่นผงที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์
ไม่ถึงยี่สิบนาที รถออฟโรดดัดแปลงสามคันก็ม้วนฝุ่นควันมาจอดอย่างแม่นยำที่หน้าร้านขายของชำ
ประตูรถเปิดออก ไป๋ลู่ในชุดสู้รบที่ดูทะมัดทะแมง ก้าวลงมาก่อนใคร
ด้านหลังของเธอคือวิศวกรสองคน โจวหยวนและหวังฉงหมิง พวกเขายังสวมชุดทำงานที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องอยู่เลย เห็นได้ชัดว่าถูกเรียกตัวมาจากโครงการซ่อมบำรุงโดยตรง
นักรบฟางโจวติดอาวุธครบมือหลายคน รีบตั้งวงคุ้มกันรอบๆ อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
“คุณหลิน” ไป๋ลู่เดินมาที่หน้าประตูม้วน รายงานอย่างเรียบง่าย “คนมาครบแล้วค่ะ”
หลินโม่พยักหน้า ยื่นรายการที่เขียนพารามิเตอร์รุ่นต่างๆ ไว้เต็มไปหมดให้เธอ
“ไปที่อุทยานวิทยาศาสตร์ เอาของพวกนี้กลับมา”
โจวหยวนและหวังฉงหมิงก้าวไปข้างหน้า รับกระดาษสองสามแผ่นนั้นมา
แค่เหลือบมองแวบเดียว สีหน้าของวิศวกรทั้งสองก็เปลี่ยนไป
พวกเขามองหน้ากัน ต่างก็อ่านความรู้สึกที่ยากจะเชื่อได้จากสีหน้าของอีกฝ่าย
“เซ็นเซอร์วัดแรงดันความแม่นยำสูง?” นิ้วของหวังฉงหมิงลากผ่านตัวอักษรแถวหนึ่ง เสียงแหบแห้งเล็กน้อย
“ยังมีนี่อีก หัวพ่นเซรามิกพิเศษ ข้อกำหนดความคลาดเคลื่อนต้องอยู่ในระดับ 0.001 มิลลิเมตร นี่เป็นของที่ใช้ในการเคลือบไดอะแฟรมอย่างแม่นยำ” ลมหายใจของโจวหยวนก็หนักขึ้นเล็กน้อย “นี่… นี่มันชิ้นส่วนหลักที่สุ
