เจียงอี้ผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือชายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง
หนุ่มมาก
นี่คือความประทับใจแรกของเธอ
สวมชุดลำลอง รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกสงบนิ่ง แต่ภายใต้ความสงบนิ่งนั้น ดูเหมือนจะซ่อนบางอย่างที่เธอไม่อาจมองทะลุได้
“คุณเจียง เชิญนั่ง”
หลินโม่หันกลับมา ชี้ไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม
เจียงอี้ไม่ได้นั่ง สายตาของเธอกวาดไปทั่วห้องทำงานหนึ่งรอบ สุดท้ายก็กลับมาหยุดอยู่ที่หลินโม่
“คุณหลิน เวลาเป็นของมีค่า เราอย่ามาอ้อมค้อมกันเลย”
เสียงของเธอเย็นชาและแข็งกระด้างเหมือนแววตาของเธอ
“บริษัทจัดหางานบอกว่า คุณซื้อบริษัทที่ใกล้จะล้มละลายแห่งนี้ เตรียมจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ที่จะพลิกโฉมยุคสมัย”
“ฉันอยากจะรู้ว่า อะไรคือความมั่นใจของคุณ?”
ซูหว่านยืนอยู่ข้างๆ ตื่นเต้นจนเหงื่อออกที่ฝ่ามือ
แย่แล้ว มาถึงก็พุ่งเข้าใส่ขนาดนี้เลย
หลินโม่มองเธอ ใบหน้าไม่มีสีหน้าใดๆ
“ความมั่นใจของฉัน ก็คือฉันสามารถเอาของที่คนอื่นเอาออกมาไม่ได้ออกมาได้”
“เช่น?”
เจียงอี้ซักต่อ ท่าทีกดดัน
“เช่น ผลิตภัณฑ์ที่เพียงพอจะทำให้ผู้ผลิตแบตเตอรี่ทั่วโลกต้องปิดตัวลง”
น้ำเสียงของหลินโม่เรียบเฉย เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องเล็กๆ ที่ไม่สำคัญ
แต่คำพูดนี้ในหูของเจียงอี้ กลับไม่ต่างอะไรกับเรื่องเพ้อฝัน
เธอหัวเราะ
เป็นรอยยิ้มเย็นที่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ยและดูแคลน
“คุณหลิน ฉันชื่นชมความมั่นใจของคุณมาก”
“แต่ขอพูดตรงๆ นะคะ ฉันทำงานมาสิบปี เคยเจอหนุ่มๆ ที่มีความฝัน ‘พ
