บทที่ 46 – สเปกผลิตภัณฑ์ข้ามยุค
คำถามของซุนเหล่ยดังขึ้น โรงผลิตที่เพิ่งจะคึกคักเป็นพิเศษ ก็เงียบกริบลงในทันที
ความยินดีบนใบหน้าของพนักงานแข็งค้าง
ใช่แล้ว
ต่อให้เจ้านายจะรวยแค่ไหน บริษัทก็ต้องสร้างรายได้ด้วยตัวเอง
ท่านประธานหลินคนใหม่นี้ ใช้มาตรการเด็ดขาดจัดการผู้บริหารระดับสูงจนสิ้นซาก แม้แต่โครงการกราฟีนที่ฟังดูเจ๋งนั่น ก็ถูกเขาพูดจนไร้ค่า
ต่อไป บริษัทจะเอาอะไรกิน?
จะหวังให้เจ้านายใช้เงินเลี้ยงคนหลายร้อยคนไปตลอดจริงๆ เหรอ?
เลี้ยงได้หนึ่งเดือน เลี้ยงได้หนึ่งปี จะเลี้ยงได้ตลอดชีวิตเหรอ?
สายตาของทุกคน จับจ้องไปที่หลินโม่อีกครั้ง
หลินโม่มองหนุ่มที่ชื่อซุนเหล่ยคนนี้ ในแววตามีแววชื่นชมที่แทบมองไม่เห็นแวบผ่านไป
“คุณชื่อซุนเหล่ย?”
“ใช่… ใช่ครับ ท่านประธานหลิน” ซุนเหล่ยกุมเงินหนึ่งหมื่นนั้น ตอบอย่างประหม่าเล็กน้อย
“ดีมาก คุณถามได้ตรงประเด็นที่สุด”
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไรยืดยาว และไม่ได้ขายฝันใดๆ
เขาเพียงแค่หันหลังกลับ เดินกลับไปที่รถตู้เก่าๆ คันนั้นอีกครั้ง
ในที่กำบังของห้องคนขับ เขาคิดในใจ แท่งสี่เหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือที่ส่องประกายโลหะเย็นยะเยือกก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาจากความว่างเปล่า
นี่แหละ คือแบตเตอรี่ “ธอร์-7” จากยุควันสิ้นโลก
หลินโม่กลับมายังใจกลางฝูงชน วางแท่งโลหะสี่เหลี่ยมนั้นลงบนโต๊ะทำงานที่เช็ดจนสะอาดเอี่ยมอย่างเบามือ
“นี่คือคำตอบ”
สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงง สุดท้
