วคุนต๋า”
หลินโม่เอ่ยชื่อแรก
จ้าวคุนต๋าใจหายวาบ แต่ก็รีบปั้นยิ้มที่กระตือรือร้นที่สุด จัดสูทไปพลางรีบเดินไปข้างหน้า
“ท่าน… ท่านประธานหลิน! สวัสดีครับ สวัสดีครับ! ผมคือจ้าวคุนต๋า ผู้ก่อตั้งและ CEO ของหย่วนซิง เทคโนโลยี! ผมรู้เรื่องบริษัทดีทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่สกรูตัวเดียวไปจนถึงลูกค้าทุกคน ผม…”
เขายังพูดไม่ทันจบ
“ห้องทำงานของคุณอยู่ที่ไหน?”
หลินโม่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย พูดตัดบทเขาอย่างเย็นชา
รอยยิ้มของจ้าวคุนต๋าแข็งค้างบนใบหน้า คำพูดที่เหลือติดอยู่ในลำคอ เขาอึ้งไป แล้วก็ชี้นิ้วไปยังอาคารสำนักงานที่แยกออกไปอยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัว
“ชั้น… ชั้นสามครับ ห้องที่วิวดีที่สุดนั่นแหละครับ”
ในที่สุดหลินโม่ก็เงยหน้าขึ้น มองเขาแวบหนึ่ง
ในแววตานั้น ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
“ให้เวลาคุณสิบนาที”
ทั้งโรงผลิตเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
“เก็บของใช้ส่วนตัวของคุณ”
เสียงของหลินโม่หยุดไปชั่วครู่ แล้วก็เอ่ยคำสุดท้ายออกมา
“ไสหัวไป”
