บทที่ 41 – อาณาจักรธุรกิจ, เริ่มเดินเครื่อง!
ข่าวคราวในดินแดนรกร้าง บางครั้งก็แพร่เร็วกว่าสายลม
โดยเฉพาะเมื่อข่าวนั้นเกี่ยวข้องกับอาหาร, น้ำสะอาด และความหวังที่จะมีชีวิตรอด
“ได้ยินรึยัง? คุณหลินเจ้าของร้านขายของชำนั่น รับพวกของเย่อิงเข้าสังกัดแล้ว!”
“ไม่ใช่แค่รับเข้า! ฉันเห็นกับตาเลยนะ ให้เครื่องปั่นไฟด้วย! แล้วก็มีโดรนอีก!”
“พระเจ้า… นั่นมันของล้ำค่าที่มีแต่พวกแกนนำของสี่กองกำลังหลักเท่านั้นนะ!”
“อยู่กับคุณหลิน ได้กินเนื้อทุกมื้อ! ประโยคนี้ตอนนี้ลือกันให้แซ่ดไปทั่วแหล่งรวมพลแล้ว!”
ข่าวลือที่แยกแยะจริงเท็จได้ยาก แพร่กระจายไปในหมู่ผู้รอดชีวิตราวกับไฟป่า จุดประกายไฟที่ชื่อว่า “ความคลั่ง” ในดวงตาของทุกคน
ที่ลานกว้างหน้าร้านขายของชำ ในไม่ช้าก็มีผู้คนมารวมตัวกันจนมืดฟ้ามัวดิน
พวกเขาอยู่ในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง หน้าตาซูบซีด แต่ใบหน้าของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังที่เกือบจะคลั่งไคล้ จ้องเขม็งไปยังประตูม้วนที่ปิดสนิท
หลินโม่ไม่ได้ต้องการพวกเขาเพื่อทำการกุศล
ครืด—!
ประตูม้วนถูกดึงเปิดออก แสงแดดที่เจิดจ้าทำให้ทุกคนต้องหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
ร่างของหลินโม่ปรากฏขึ้นที่ประตู เขามองดวงตาหลายร้อยคู่ที่เต็มไปด้วยความโลภและความปรารถนาด้วยความสงบนิ่ง
เขาไม่ได้หยิบอาหารใดๆ ออกมา
“กฎของฉัน จะพูดอีกครั้ง”
เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับส่งไปถึงหูของทุกคนอย่างชัดเจน
“ฉันต้องการของที่มีค่า”
“ชิ้นส่วนอิเล็กทรอ
