านขายของชำ มองดู “ขยะ” จากโลกเก่าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกส่งเข้ามา แล้วก็ถูกเขาเก็บเข้าไปในคลังมิติอย่างเงียบๆ
เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า
บนม่านแสงที่เขามองเห็นได้เพียงคนเดียว การนับถอยหลังก็กลับสู่ศูนย์อย่างเงียบๆ
[การเดินทางข้ามมิติ (คูลดาวน์เสร็จสิ้น)]
หลินโม่เงยหน้าขึ้น มองไปที่ลานกว้าง
แถวที่ต่อคิวไม่เพียงแต่ไม่ลดลง แต่กลับยาวขึ้นเรื่อยๆ ปลายแถวทอดยาวไปไกลหลายร้อยเมตร เหมือนงูยักษ์ผู้ละโมบ
เขายังไม่เลือกที่จะกลับไปทันที แต่พูดกับผู้จัดการชั่วคราวว่า “การแลกเปลี่ยนจะสิ้นสุดตอนห้าโมงตรง ใครมาไม่ทันก็ไม่ต้องรอ”
ร่างของผู้จัดการคนนั้นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที จากนั้นก็ใช้แรงทั้งหมดตะโกนใส่ฝูงชนที่กำลังมองอย่างมีความหวังว่า “คุณหลินสั่งมาแล้ว! การแลกเปลี่ยนสิ้นสุดตอนห้าโมงตรง! ใครที่ยังไม่ถึงคิว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่!”
หลินโม่หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาอีกครั้ง เรียกเย่อิง
“ส่งคนมาสองคน หลังจากการแลกเปลี่ยนสิ้นสุด พาผู้จัดการไปที่อุทยานวิทยาศาสตร์ จัดหาที่พักให้เขาด้วย”
ผู้จัดการชั่วคราวคนนี้มีความสามารถไม่เลว มีความรู้พื้นฐานในการจำแนกของจากโลกเก่า ถือเป็นคนมีความสามารถ
หลินโม่ไม่รังเกียจที่จะเลี้ยงปากท้องเพิ่มอีกหนึ่งคน
สำหรับเขามันเป็นแค่เรื่องของการพูดประโยคเดียว
แต่มันกลับทำให้ผู้จัดการคนนั้นตื่นเต้นจนตัวสั่น ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หันกลับไปทางร้านขายของชำ แล้วโขกศีรษะลงกับพื้นปังๆๆ สามครั้ง
หน้า
