บทที่ 39 – ราชันย์คนใหม่แห่งดินแดนรกร้าง
ประโยคที่ว่า “ได้กินเนื้อทุกมื้อ” ทรงพลังยิ่งกว่าคำสั่งการทางทหารใดๆ
มันเหมือนตะปูที่ตอกลึกลงไปในกระดูกของทุกคนที่อยู่ที่นั่น
ร่างของหลินโม่หายเข้าไปในความมืดของร้านขายของชำ แต่ตัวตนของเขากลับปกคลุมไปทั่วทั้งลานกว้าง ยิ่งกว่าดวงจันทร์บนฟ้าที่ส่องสว่าง
งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป
ไขมันหยดลงบนถ่านไฟ ส่งเสียงดังฉี่ฉ่า กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นผสมกับกลิ่นมอลต์ของเบียร์ ก่อเกิดเป็นบรรยากาศที่ทำให้มัวเมา
เหล่าทหารปลดปล่อยตัวเองเต็มที่ พวกเขาโอบบ่าคล้องคอ ร้องเพลงเสียงดัง ใช้คำพูดหยาบคายที่สุดเพื่อสรรเสริญเนื้อย่างและเบียร์ และสรรเสริญคุณหลินผู้มอบสิ่งเหล่านี้ให้แก่พวกเขา
ซาโซริกลายเป็นจุดสนใจของงาน เขาเหมือนวัวกระทิงผู้ชนะ ถือขวดเบียร์เดินไปมาท่ามกลางฝูงชน รับการคารวะจากทุกคน ตบอกตัวเองดังปังๆ
คำประกาศความภักดีของเขา ทุกคนได้ยินกันหมดแล้ว
อีกมุมหนึ่งของลานกว้าง ค่อนข้างเงียบกว่า
ไป๋ลู่, หวงเฟิง และศาสตราจารย์จี้ นั่งล้อมโต๊ะง่ายๆ ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีเนื้อย่างกับเบียร์เช่นกัน แต่ไม่มีใครมีอารมณ์จะสนใจมันนัก
บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
หวงเฟิงกระดกเบียร์รวดเดียวหมดขวด แล้วกระแทกขวดเปล่าลงบนพื้นอย่างแรง
“คุณหลินไม่ต้องการพันธมิตร” เสียงของหวงเฟิงแหบพร่า “เขาต้องการแค่นักเลงที่เชื่อฟังคำสั่ง”
ศาสตราจารย์จี้ขยับแว่นบนสันจมูก สิ่งที่เขาสนใจมักจะแตกต่างจากคนอื่นเสมอ
“ผมก