ของสี่กลุ่มอิทธิพลใหญ่อยากจะวางมาด คนข้างล่างก็ไม่ยอม
รองหัวหน้าที่สามของขวานศึกคือตัวอย่าง
“หุบปากให้หมด”
เสียงตวาดของเย่อิงกดทับเสียงจอแจทั้งหมดในทันที
เธอค่อยๆ หันกลับมา สายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งกวาดมองเพื่อนร่วมทีมที่หยิ่งทะนงข้างหลังนี้
“ใครอยากไป ตอนนี้ก็ไสหัวไปได้เลย”
“ใครอยากอยู่ ก็ตามฉันมา ไปรับกระป๋อง แล้วก็ทำงาน”
พูดจบ เธอไม่มองใครอีก ก้าวขาเรียวยาวที่ห่อหุ้มด้วยชุดหนัง เดินไปทางอุทยานวิทยาศาสตร์เป็นคนแรก
กลุ่มผู้ปลุกพลังอิสระมองหน้ากัน สีหน้าเปลี่ยนไปมา สับสนอย่างยิ่ง
สุดท้าย ชายฉกรรจ์หน้าบากคนนั้นก็ถ่มน้ำลายลงบนพื้นอย่างแรง ด่าเบาๆ ว่า “แม่มเอ๊ย” แต่ก็ยังกัดฟันตามไป
มีคนนำทาง ความหยิ่งทะนงที่น่าสมเพชในใจของคนที่เหลือก็พังทลายอย่างรวดเร็ว ทยอยกันตามหลังเย่อิงไป
ในร้านขายของชำ หลินโม่มองทั้งหมดนี้อยู่ในสายตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นชา
ที่เขาต้องการไม่ใช่กลุ่มทหารรับจ้างที่เห็นแก่เงินเท่านั้น
แต่คือการสร้างกองกำลังที่ภักดีต่อเขา
ผู้ปลุกพลังอิสระที่ดื้อรั้นเหล่านี้ คือหยกดิบก้อนแรกที่เขาเลือก
เพียงแต่ หยกไม่เจียระไนไม่เป็นเครื่องประดับ
เขาต้องค่อยๆ ขัดเกลาความแหลมคมของพวกเขา ทำให้พวกเขาเข้าใจจากก้นบึ้งของกระดูกว่า ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ ใครคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์
…
เมื่อเย่อิงพาผู้ปลุกพลังสิบกว่านายมาถึง คิ้วของไป๋ลู่ก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“คำสั่งของคุณหลิน” เย่อิงพูดสั้น
