ู่บนแนวรบไกลๆ ทุกคนอ้าปากค้าง จ้องเขม็งไปที่พื้นดินที่กลายเป็นแก้วนั่น ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง
นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเย่อิงงั้นเหรอ?
…
ในร้านขายของชำ
หลินโม่มองไปที่พื้นที่ที่ไหม้เกรียมบนจอภาพ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ
เย่อิงคนนี้ น่าสนใจดี
ตอนที่เจอกันครั้งแรก คิดว่าเป็นแค่ผู้หญิงที่มีแต่กำลัง หยิ่งทะนง
ตอนนี้ดูแล้ว ดูถูกเธอไปหน่อย
แข็งแกร่งพอ สมองก็ฉลาดพอ รู้จักอดทน และยังรู้จักแสดงคุณค่าที่ไม่อาจทดแทนได้ของตัวเองในเวลาที่สำคัญที่สุด
เป็นหยกที่เจียระไนได้
ส่วนคนอื่นๆ…
หลินโม่ประเมินไว้แค่สี่คำ
กลุ่มคนไร้ระเบียบ
แต่ว่า ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกมากนัก ทำได้แค่ใช้ไปก่อน
ระหว่างที่คิด เขาก็สังเกตเห็นว่า ซอมบี้ที่ไหลทะลักออกมาจากช่องโหว่ของประตูอุทยานวิทยาศาสตร์ เริ่มเบาบางลง
ซอมบี้ข้างในใกล้จะถูกกวาดล้างแล้ว
ไป๋ลู่กับซาโซริที่อยู่แนวหน้าก็สังเกตเห็นเรื่องนี้เป็นคนแรก ขวัญกำลังใจก็ดีขึ้นอย่างมาก
“พี่น้อง! สู้หน่อย! ซอมบี้ใกล้จะตายหมดแล้ว อีกเดี๋ยวก็บุกเข้าไปได้แล้ว!”
ซาโซริยืนบนหลังคารถหุ้มเกราะอย่างตื่นเต้น ใช้แรงทั้งหมดในร่างกายโบกแขนตะโกน เสียงแหบแห้ง
“ขอแค่บุกอุทยานวิทยาศาสตร์ได้ เอาของดีข้างในออกมาได้ กูจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้ทุกคน!”
“กูจะไปขอคุณหลินด้วยตัวเอง! ขอเนื้อกระป๋องกับบุหรี่เหล้าดีๆ ให้ทุกคน! ให้ทุกคนกินให้เต็มที่ ดื่มให้เต็มที่!”
คำพูดนี้ เหมือนยาบำรุงที่แรงที่สุ
